ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 12 Μαρτίου 2021

Έχω ξαναγράψει (Ηπειρωτικός Αγών, 29.11.17) για τον Κουφοντίνα. Είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Έγραφα τότε, όταν του είχε δοθεί άδεια εξόδου: 1. Είναι ένας επικίνδυνος πολυδολοφόνος, άρα η έξοδος του από τη φυλακή αποτελεί κοινωνικό κίνδυνο. 2. Δεν είναι επαναστάτης. Οι επαναστάτες διαπράττουν φόνους, όχι δολοφονίες. 3. Η άδεια τού δόθηκε νόμιμα, ενώ λογικά δεν έπρεπε, άρα οι νόμοι πρέπει να αλλάξουν. 4. Εκείνοι οι φωνασκούντες τότε δεν ήταν ειλικρινείς, αφού δεν είχαν διαμαρτυρηθεί για την αποφυλάκιση του δολοφόνου του Ταμπονέρα (ούτε είναι οι σημερινοί φωνασκούντες υπέρ του, αφού δεν διαμαρτύρονται υπέρ π.χ. των κρατουμένων της Χρυσής Αυγής). 5. Πρώτος σκοπός της φυλάκισης είναι η προστασία της κοινωνίας και ακολουθεί ο σωφρονισμός του κρατουμένου, όχι η εκδίκηση της κοινωνίας. 6. Η φυλακή είναι σήμερα σχολή εγκλήματος, όπου κάθε τρόφιμος διδάσκεται από τους άλλους μεθόδους εγκλήματος. 7. Ο κρατούμενος κάποτε θα εκτίσει την ποινή του, θα  βγει ξανά ελεύθερος, άρα στο μεταξύ δεν πρέπει να έχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία. 8. Η χώρα μας με τα χιλιάδες ξερονήσια είναι ιδανικός τόπος για δημιουργία ασφαλούς κοινωνίας κρατουμένων, με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και με τη δυνατότητα συμβίωσης με τους δικούς τους ανθρώπους, συγγενείς, φίλους, μαζί με κάθε κρατική υποδομή (επαγγελματικών δυνατοτήτων, υγείας, απεξάρτησης, εκπαίδευσης, διασκέδασης κλπ) από την πολιτεία.   

Σήμερα η ξεχωριστή προσωπικότητα του Κουφοντίνα μοιάζει να έχει κάνει “ρουα-ματ” στην κυβέρνηση (Δημήτριος Κατσούδας). Αν δεν υποχωρήσει στο αίτημά του για μεταγωγή σε άλλη φυλακή, αυτός, με την απεργία πείνας που κάνει, θα πεθάνει, θα αναδειχθεί σε ήρωα, αφού βάζει ενέχυρο τη ζωή του και η κυβέρνηση θα είναι υπεύθυνη για άλλον ένα θάνατο που συνδέεται με το ξεχωριστό άτομό του, το οποίο υπήρξε υπεύθυνο για 11 θανάτους. Ανθρωπιστικά απαράδεκτο. Αν πάλι υποχωρήσει η κυβέρνηση, αύριο αυτός θα κάνει απεργία πείνας για να αφεθεί ελεύθερος. Και τότε, τι κάνομε;

Μια εύνομη πολιτεία οφείλει να μη δημιουργεί συνθήκες που οδηγούν σε φαύλους κύκλους, προβλέποντας εναλλακτικές λύσεις. Η υποχρεωτική σίτιση από γιατρούς παραβιάζει θεμελιώδη ιατρική δεοντολογία, εκείνη που απαγορεύει στο γιατρό να ενεργεί ενάντια στη βούληση του αρρώστου του. Ο εισαγγελέας που θα διατάξει το γιατρό να εφαρμόσει βίαια τεχνητή διατροφή, τον υποχρεώνει να φερθεί αντιδεοντολογικά. Δεν είναι το ίδιο σε κάθε περίπτωση αυτοκτονίας. Η αυτοχειρία είναι κατά κανόνα σύμπτωμα κατάθλιψης, που είναι νόσος και επιδέχεται θεραπεία. Μετά την αποθεραπεία του, ο ασθενής, με λαμπικαρισμένη κρίση, δεν επιθυμεί πια να αυτοκτονήσει και, επομένως, είναι αποδεκτό να εφαρμοσθούν ακόμη και βίαια μέτρα για την προστασία της ζωής του ως την αποθεραπεία του. Στην περίπτωση της απεργίας πείνας, όμως, η πράξη δεν είναι σύμπτωμα κατάθλιψης, αλλά ωμός κοινωνικός εκβιασμός. Και οι εκβιασμοί αποτελούν διλήμματα, από τα οποία δεν είναι εύκολη η διαφυγή. Άλλοι είναι πιο αρμόδιοι από εμένα για να βρουν λύση. Μια σκέψη που κάνω είναι, ότι, ναι, να μεταχθεί σε άλλη φυλακή, για να παύσει την απεργία πείνας (και ηρωοποίηση), αλλά στη νέα κράτησή του να διατηρηθεί για ένα διάστημα σε απομόνωση, χωρίς επαφές, εκτός από το σιτιστή του και τους νόμιμους λειτουργούς (π.χ. σωφρονιστικούς υπαλλήλους, δικηγόρους του). Διότι, στην επικινδυνότητά του προστέθηκε και η προσπάθεια εκβιασμού της κοινωνίας.

Τέτοιες αποφάσεις όμως δεν μπορούν να τις επιφορτίζονται συγκεκριμένα άτομα, όπως ο πρωθυπουργός ή οι αρμόδιοι υπουργοί. Κι αυτό διότι αυτοί θα πληρώσουν βαρύ τίμημα ό,τι και αν αποφασίσουν. Πριν παρέλθει μια τετραετία, θα χρειασθούν τις ψήφους του λαού για να παραμείνουν στην πολιτική αρένα και όποια απόφασή τους θα εξαρτηθεί αναγκαστικά, εκτός από κάθε λογική, και στην ανάγκη ψηφοθηρίας. Αυτό είναι το σύστημά μας!

Και τώρα αγόμαστε αναγκαστικά στο σύστημά μας, στα θεμέλιά του. Βαυκαλιζόμαστε πως έχομε δημοκρατία. Φυσικά δεν έχομε, κι ας είναι το Ελληνικό επίσημο όνομά μας, Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αυτή είναι βέβαια χονδροειδής απάτη, αφού το διεθνές όνομά μας είναι Ελληνική Ρεπούμπλικα (Hellenic Republic). Τι διαφέρει η Ελληνική Δημοκρατία από τη Ρωμαϊκή Res Publica; Ο Αριστοτέλης έδωσε το σαφή ορισμό: “Λέγω  δ΄  οἷον  δοκεῖ  δημοκρατικὸν  μὲν  εἶναι  τὸ  κληρωτὰς  εἶναι  τὰς  ἀρχὰς, τὸ  δ΄  αἱρετὰς  ὀλιγαρχικὸν“. Το κριτήριο της δημοκρατίας δηλαδή δεν είναι ούτε η ελευθερία, ούτε η ισότητα, ούτε η ελευθερία έκφρασης, ούτε η διαφάνεια, ούτε η αρχή της πλειοψηφίας, ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε άλλο τίποτε, αλλά ένα μόνο: η κλήρωση των αρχόντων στις εξουσίες που δεν απαιτούν παρά μόνο εντιμότητα και κοινό νου. Αυτές οι δύο ιδιότητες, ως γνωστό, είναι εξίσου κατανεμημένες σε (ή λείπουν εξίσου από) όλους, ανεξάρτητα από καταγωγή, φύλο, θρησκεία, πλούτο, εκπαίδευση κλπ. Η αλληλοσπαρασσόμενη πολιτικο-οικονομική ολιγαρχία που μας κυβερνά αντιδρά ομόφωνα στην εκχώρηση μέρους της εξουσίας της στο σύνολο του λαού. Η δική μας ρεπούμπλικα δηλαδή είναι ολιγαρχία, όχι δημοκρατία. Ο αρχαίος σοφός στηρίχτηκε σε 158 διατριβές πάνω σε ποικίλα Ελληνικά και βαρβαρικά πολιτεύματα που είχαν συγγράψει οι μαθητές του και από αυτές έβγαλε τα συμπεράσματά του, που τα δημοσίευσε στα “Πολιτικά” του. Δυστυχώς από αυτές τις επιμέρους μελέτες δεν έχει διασωθεί παρά μόνον μία, η σημαντικότερη, η “Αθηναίων Πολιτεία”. Αναρωτιέμαι ποιος σύγχρονος συνταγματολόγος έχει μελετήσει 158 διαφορετικά συντάγματα για να εξαγάγει τα δικά του συμπεράσματα; Σ΄ αυτή τη μοναδικά εμπεριστατωμένη μελέτη του ο Σταγειρίτης κάνει μια σοκαριστική διαπίστωση: “χει δ κα περ τν αρεσιν τν ρχόντων τ ξ αρετν αρετούς πικίνδυνον“. Είναι επικίνδυνο, λέει, να εκλέγονται οι άρχοντες από προεκλεγμένους υποψηφίους. Αλλά αυτό ακριβώς γίνεται στο σύστημά μας. Τα κόμματα προεκλέγουν τους υποψηφίους τους και ο λαός έρχεται να ψηφίσει ποιος από τους προεκλεγμένους επιθυμεί να λαβαίνει αποφάσεις γι΄ αυτόν ερήμην του. Κι αυτό, λέει ο σοφός, είναι επικίνδυνο. Πόσο επικίνδυνο είναι, το βιώνομε καθημερινά, σε πλείστα θέματα, και στο σημερινό δίλημμα για τον Κουφοντίνα.

Η απρόβλεπτη πραγματικότητα παρουσιάζει κάθε τόσο δυσεπίλυτα προβλήματα, που είναι αδύνατο να τα έχει προβλέψει οποιαδήποτε νομοθεσία. Η κυβέρνηση, αναλαβαίνει την ευθύνη, ενώ βοά η αντιπολίτευση για κυβερνητικές παραιτήσεις. Σε μια δημοκρατία, η κυβέρνηση, εκλεγμένη από το λαό μεταξύ προεπιλεγμένων ειδικευμένων ατόμων, προτείνει λύσεις. Η βουλή, αποτελούμενη από “ενόρκους” κληρωμένους από όλο το λαό, τις μετατρέπει σε νόμο ή όχι. Η κυβέρνηση τον υλοποιεί. Αν η απόφαση είναι λανθασμένη, θα πληρώσει ο υπεύθυνος λαός που την αποφάσισε. Με την ολιγαρχία πληρώνει το λάθος πάλι ο λαός, χωρίς να ευθύνεται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s