ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Δημ. Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 16 Μαΐου 2020

Το αστυνομικό το κράτος ελέγχει σε υπερβολικό βαθμό τα πάντα στους πολίτες του. Η εξουσία εξορισμού έχει νόμιμο δικαίωμα να ασκεί βία διαμέσου της αστυνομίας. Οι σοφοί πρόγονοί μας, θεωρούσαν την πολιτεία μεγαλύτερο και τελειότερο αγαθό από οποιουδήποτε ανθρώπου: “Εἰ γὰρ καὶ ταυτὸν ἐστιν (τἀνθρώπινον ἀγαθὸν) ἑνὶ καὶ πόλει, μεῖζον γε καὶ τελειότερον τὸ της πόλεως φαίνεται καὶ λαβεῖν καὶ σώζειν” (Αριστοτέλης),. Τέτοια στάση όμως, αν είναι ανεξέλεγκτη, οδηγεί σε θέσεις σαν των N.Machiavelli, A.Hitler, И.Ста́лин. Το πρόβλημα, αν ο άνθρωπος υπάρχει για την πολιτεία του ή η πολιτεία για τον άνθρωπο, παραμένει άλυτο. Στον ολοκληρωτισμό η κρατική τάξη επιβάλλεται στην ποικίλλουσα και συχνά αντιφατική βούληση των πολιτών· στην οχλοκρατία η βούληση του λαού είναι πάνω από οποιαδήποτε τάξη· στη δημοκρατία η βούληση του λαού ισχύει εφόσον συνάδει με την κρατική τάξη που, με τη σειρά της, διαμορφώνεται από το λαό. Τις ολοκληρωτικές τάσεις που επικράτησαν από την εποχή του Φιλίππου ως τον 20ο αιώνα αμφισβήτησε φιλοσοφικά ο B.Spinoza: “Η δημοκρατία είναι η πιο λογική μορφή διακυβέρνησης, γιατί σε αυτήν υποβάλλονται σε έλεγχο από την εξουσία οι πράξεις όλων, αλλά όχι η κρίση και η σκέψη τους”. Αυτός ο περιορισμός της κρατικής εξουσίας δεν άρκεσε στα σύγχρονα χρόνια, όταν γίνεται αποδεκτό ότι η πολιτεία δεν μπορεί να ελέγχει ούτε κάποιες πράξεις των πολιτών,  π.χ. τον έρωτά μου μέσα στο σπίτι μου (πολιτικά δικαιώματα). “Τὰ ἐν οἴκῳ μὴ ἐν δήμῳ“. Η Γαλλική και η Αμερικανική επανάσταση (τέλη 18ου αιώνα) διακήρυξαν συνταγματικές εγγυήσεις δικαιωμάτων του πολίτη. Ο κίνδυνος του ολοκληρωτισμού, ωστόσο, έγινε προφανής, ιδιαίτερα μετά το ναζιστικό ολοκληρωτισμό, έτσι που ο ΟΗΕ διακήρυξε τα ανθρώπινα δικαιώματα με παμψηφία των παρόντων ή αποχή. Αυτά περιλαμβάνουν αστικά και πολιτικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, την ελευθερία σκέψης και έκφρασης, την ισότητα ενώπιον του νόμου, καθώς και οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην τροφή, στην κατοικία, την ιατρική περίθαλψη, την εκπαίδευση και το δικαίωμα συμμετοχής στον πολιτισμό. Αυτή η διακήρυξη διαφέρει από άλλες ανάλογες κατά το ότι αφορά όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο τους πολίτες μιας χώρας. Η τερατώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας τις τελευταίες δεκαετίες ανάγκασε την Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει (2016) στην απαγόρευση όχι μόνο των περιορισμών στη σκέψη και σε πράξεις ατόμων, αλλά και στην επεξεργασία των δεδομένων.

Με τέτοιους περιορισμούς γίνεται προσπάθεια να ελεγχθεί η επιβολή περιορισμών από την πολιτεία ή από ιδιώτες που διαθέτουν τα μέσα πάνω στα άτομα. Τέτοιος έλεγχος θα είχε αποτρέψει τη ναζιστική προσπάθεια να εξοντωθούν Εβραίοι, Ρομά και κομμουνιστές ή, για τα δικά μας δεδομένα, την προσπάθεια της “βασιλευόμενης δημοκρατίας” να ελεγχθεί η σκέψη των πολιτών της με τα “πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων”, που εκδίδονταν από την αστυνομία, και χωρίς αυτά ήταν αδύνατος ο διορισμός σε δημόσια θέση ως τον εκτοπισμό ή και την εκτέλεση.

Διάβαζα πρόσφατα, δεν θυμάμαι ακριβείς λεπτομέρειες, ότι ένας Κινεζοαυστραλός, ή άλλης ασυνήθιστης προέλευσης, μάζεψε όλες τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο facebook, instagram και λοιπά ηλεκτρονικά μέσα, μαζί με όποιες πληροφορίες παρέχονταν από τους απεικονιζόμενους. Τις ταξινόμησε και τους έκανε προσωπομετρική ανάλυση, μήκος, χρώμα κλπ μύτης, αυτιών, ματιών κλπ. Έθεσε το αρχείο του στη διάθεση αστυνομιών, με το αζημίωτο βέβαια. Χάρη σ΄ αυτό το αρχείο, αποκαλύφθηκαν ληστείες που είχαν καταγραφεί από κάμερες, αλλά οι δράστες δεν ήταν αρχειοθετημένοι από την αστυνομία. Ο άνθρωπός μας δεν έκανε καμιά παράνομη πράξη. Τις φωτογραφίες που μάζεψε τις είχαν εκθέσει αυτοβούλως οι ίδιοι. Κακό είναι; Γιατί δηλαδή να μην το κάνει αυτό μια πολιτεία για τους πολίτες της, προκειμένου να τους προφυλάξει από τα αντικοινωνικά στοιχεία της; Αν, αντί των προσωπομετρικών στοιχείων έχουν αρχειοθετηθεί τα δακτυλικά αποτυπώματα, ή το DNA των πολιτών μόλις εγγράφονται στα μητρώα του ληξιαρχείου, θα είναι πιο αποδεκτό; Στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό βλέπομε να επιστρατεύεται η αστυνομία για να ελέγξει τις κινήσεις των πολιτών, προκειμένου να περιορισθεί η εξάπλωση μιας πανδημίας. Πόσο παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα με τέτοιες αγαθοποιές για την κοινωνία πράξεις της αστυνομίας και του κράτους;

Η ταυτότητά μας, το Εγώ μας, έχει τρεις υποστάσεις. Το νοητό Εγώ είναι άβατο για όλο τον κόσμο και έχει δεσποτική σχέση πάνω στο αισθητό και το κοινωνικό Εγώ. Εγώ ο αισθητός είμαι ό,τι Εγώ ο νοητός έχω και Εγώ ο κοινωνικός είμαι ό,τι Εγώ ο νοητός θέλω. Υποφέρω εγώ, ο άβατος νοητός Εγώ, όταν στερηθώ κομμάτια του αισθητού Εγώ μου, αν μου αφαιρέσουν ένα πόδι, την οδοντοστοιχία μου, το ξύλινο ποδάρι ή το μπαστούνι μου, το σπίτι, την περιουσία, την πατρίδα μου, ό,τι υπάγεται στην κτητική αντωνυμία “μου”. Αναγνωρίζω όμως ότι για κάποια από αυτά μπορεί να υπάρχουν συνιδιοκτήτες, όπως η οικογένειά μου και οι συμπατριώτες μου. Υποφέρω ακόμη όταν τα “θέλω” μου περιορίζονται από τα “θέλω” του έλλογου περιβάλλοντός μου, της κοινωνίας μου, έστω και αν αυτό το “θέλω” της το έχω εσωτερικεύσει στο νοητό Εγώ μου σαν “πρέπει”. Είμαι ανίκανος να εξασφαλίσω μόνος μου αυτή την απαίτηση του νοητού Εγώ μου να μην υποφέρω και αναθέτω αυτό το ρόλο στην κοινωνία μου. Αυτή, όσο επαρκής είναι, θα με προστατεύσει απέναντι στην απειλή των άλλων, για καθένα από τους οποίους όμως, ο άλλος είμαι και Εγώ. Ποια είναι τα σύνορα ανάμεσα στην αγαθοποιό δράση της αστυνομίας απέναντι σε φυσικές ή κοινωνικές απειλές και τους βλαπτικούς περιορισμούς που θα υποστώ γι΄ αυτή μου την ευεργεσία;

Η απάντηση είναι διττή. Πρώτο, καθένας έχει γνώση τι από την ταυτότητά του έχει αρχειοθετηθεί. Δεύτερο, ο έλεγχος του μηχανισμού βρίσκεται στην εξουσία του δήμου και όχι ενός ολοκληρωτισμού ή οχλοκρατίας. Καθώς η ύπαρξη αρχόντων με εξουσία και αρχομένων με πειθαρχία είναι απαραίτητη για τέτοιο σκοπό, η λύση είναι συγχρόνως αξιοκρατική, όποτε απαιτείται ειδική γνώση με εμπειρία και διαχρονική με εναλλαγή στους ρόλους των αρχόντων εκπεριτροπής όλων των πολιτών όποτε αρκεί ο κοινός νους για την κοινή βούληση. Αυτός είναι διάσπαρτος στο σύνολο της κοινωνίας. Η γνώση είναι βαθιά σε πολύ στενό τομέα ξεχωριστά για τον καθένα, αλλά διαφορετική από τον ένα στον άλλο, έτσι που είναι πιθανότερο ο κοινός νους να ενυπάρχει στατιστικά σε ένα διαβουλευόμενο σύνολο, παρά σε ένα προεπιλεγμένα εκλεγμένο δείγμα αρχόντων του.

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s