ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Παραθέτω το κείμενο σημερινής ομιλίας μου στο 12ο Πανελλήνιο Συνεδριο Δημόσιας Υγείας και Υπηρεσιών Υγείας.

Τα ζώα έλκονται και συγκεντρώνονται όπου βρίσκουν κατάλληλη τροφή. Ευρισκόμενα έτσι κοντά το ένα με το άλλο, αναπτύσσουν αμοιβαίες έλξεις, που είναι βασικά δύο ειδών: Η σχέση μητέρας-τέκνων στη βάση του αμοιβαίου χειλεο-θηλικού αντανακλαστικού (θηλασμός), με αμοιβαίο προσπορισμό ηδονής. Και η σχέση μεταξύ εραστών (συνουσία) με αμοιβαίο πάλι προσπορισμό ηδονής στη βάση του αμοιβαίου πεο-κολπικού αντανακλαστικού. Ο άνθρωπος όμως έχει μια ποιοτική διαφορά από τα άλλα ζώα. Τα δυο χέρια του προσφέρουν ένα συλληπτήριο όργανο εκτός από τη σιαγόνα που έχουν τα άλλα ζώα. Έχει ακόμη την ικανότητα να σχηματίζει δευτεροβάθμια εξαρτημένα αντανακλαστικά που καταλήγουν στο να αναγνωρίζει λέξεις, να επικοινωνεί και να μαθαίνει.

Στις αγέλες κάθε ζώο ενεργεί υποχρεωτικά, αντανακλαστικά, για τον εαυτό του με σκοπό τη διατροφή και διατήρηση του είδους του. Τα ζώα μιμούνται το ένα το άλλο. Στις φυσικές κοινωνίες, όπως κάποιων εντόμων, καθένα μέλος τους κάνει υποχρεωτικά, όχι ό,τι το συμφέρει, αλλά ό,τι συμφέρει την κοινωνία του. Κάθε μέλος ενεργεί συμπληρωματικά με τα άλλα και όλα μαζί εξυπηρετούν κοινό σκοπό, τη δημιουργία εφεδρειών ποικίλων αγαθών, κυρίως διατροφικών, που θα καταναλωθούν σε περιόδους ένδειας. Η ανθρώπινη κοινωνία αρχίζει να υπάρχει όταν οι άνθρωποι από κυνηγοί και καρποσυλλέκτες γίνονται παραγωγοί φυτικών και ζωικών τροφίμων που αποθηκεύονται και αυτοπολλαπλασιάζονται. Παράλληλα η ανθρώπινη κοινωνία δημιουργεί παράπλευρους θεσμούς που τη χαρακτηρίζουν, όπως γλώσσα, θρησκεία, έθιμα, πολιτισμό κλπ.

Λύνοντας το διατροφικό πρόβλημα, η κοινωνία επέφερε και τη συμφορά της ομαδικής βίας, που υπάρχει και στις φυσικές κοινωνίες των εντόμων. Μια κοινωνία διεξάγει πόλεμο με μιαν άλλη για την κυριαρχία στις εφεδρείες, στα μέσα παραγωγής.

Κάθε τι που γεννιέται διαρκώς αλλάζει και κάποτε πεθαίνει, είτε είναι άψυχο είτε ένα έμψυχο. Ο θάνατος επέρχεται με δύο τρόπους. Ένας είναι ότι αφανίζεται το περιεχόμενο της οντότητας. Μια σταγόνα νερού παύει να υπάρχει όταν εξατμισθεί. Ο άλλος τρόπος είναι ότι εξομοιώνεται με το περιβάλλον του. Η σταγόνα το νερό παύει να υπάρχει όταν πέσει στον ωκεανό. Και ένα άτομο πεθαίνει όταν καταστραφούν βίαια τα όργανά του ή όταν παύσει η αυτορρύθμισή του και αρχίζει να εξομοιώνεται με το περιβάλλον του. Στο μεταξύ τα στοιχεία που αποτελούν μια ύπαρξη είναι ενδεχόμενο να αναγεννιόνται, όπως στους πολυκύτταρους οργανισμούς όπου ο μοιραίος θάνατος κάποιων κυττάρων τους αντισταθμίζεται με τον πολλαπλασιασμό των υπολοίπων. Ισχύει βέβαια και για την ανθρώπινη κοινωνία. Μια ανθρώπινη κοινωνία μπορεί να πεθάνει όταν πεθάνουν τα μέλη της, όπως στις γενοκτονίες (π.χ. Τροία, Ουγενότοι κλπ). Ο άλλος τρόπος να πεθάνει είναι να εξομοιωθεί με τις λοιπές κοινωνίες. Αυτό σημαίνει να χάσει τα ιδιαίτερα  μοναδικά χαρακτηριστικά της.

Τα μέσα παραγωγής δεν είναι απλώς μια αποθησαύριση αγαθών, αλλά αγαθά που αναπαράγονται. Αν τα στοιχεία που τα αποτελούν διασκορπισθούν, παύουν να αναπαράγονται και σύντομα τελειώνουν. Για τη συνέχιση της πολύτιμης ακεραιότητάς τους απαιτούνται αυστηροί περιορισμοί, που είναι δύο κυρίως ειδών. Πρώτο, περιοδική εναλλαγή, σαν ταλάντωση, λιτότητας/ανάπτυξης με κατανάλωση. Δεύτερο, γενετήσιοι περιορισμοί που εξασφαλίζουν το διάδοχο στην κυριαρχία του αναπαραγόμενου κεφαλαίου. Οι κανόνες για την αιμομιξία ανήκουν σ΄ αυτή την κατηγορία. Τέτοιοι κανόνες διασώθηκαν στα πλαίσια της θρησκείας και μυθολογίας, π.χ. απαγορευμένος καρπός, κάλυψη γεννητικών οργάνων, θεία εντολή: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε την γην».

Οι φυσικές επιστήμες, ιδιαίτερα τους τελευταίους δύο αιώνες, πέτυχαν πρωτοφανή παράταση του προσδόκιμου επιβίωσης. Ο φόβος του υπερπληθυσμού και αδυναμίας της γης να θρέψει τον κόσμο, υπήρχε ήδη από τη Ρωμαϊκή εποχή. Παραδόξως, η επιστημονική πρόοδος εξασφάλισε τόση παραγωγή αγαθών που το προσδόκιμο επιβίωσης στη γη αυξήθηκε τεράστια. Κι όμως ο φόβος του υπερπληθυσμού υφίσταται, όχι όμως για ανεπάρκεια τροφίμων, αλλά για περίσσεια αποβλήτων που δεν προλαβαίνουν να ανακυκλωθούν και δηλητηριάζουν την υδρόγειο. Λόγω της παράτασης της ζωής, αλλά και της αποσύνδεσης ηδονής και γονιμότητας, μειώθηκε η γεννητικότητα σε μεγάλο μέρος της Υφηλίου, αλλά όχι σε ολόκληρη. Έτσι η γεννητικότητα έχει μειωθεί σημαντικά στον κόσμο που ζούμε και ιδιαίτερα στον τόπο μας. Επιπλέον, αφενός έχει γίνει ανακατανομή του πληθυσμού από την παραγωγική ύπαιθρο στα καταναλωτικά αστικά κέντρα και αφετέρου έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια η φυγή των νέων προς άλλες χώρες προκειμένου να βρουν τρόπο να επιβιώσουν. Η δυτική κοινωνία φθίνει σταθερά και αυτό ισχύει κατεξοχήν για τη δική μας κοινωνία.

Η αναγέννηση των μελών μιας κοινωνίας δεν γίνεται όμως μόνον με βιολογικό τρόπο. Στη μακρά σειρά των αιώνων γίνονται διαρκείς μετακινήσεις λαών, που αναμιγνύονται τόσο βιολογικά με γάμους όσο και πολιτιστικά υιοθετώντας ο καθένας συμπεριφορές και συνήθειες του άλλου. Οι επήλυδες ενσωματώνονται στην κοινωνία. Η βιολογική αναγέννηση εξασφαλίζει καθαρότητα της φυλής. Όμως καθώς στο περιβάλλον της υπάρχει διαρκής αλλαγή, αυτή δρα μοιραία βλαπτικά ως την εκφύλιση της φυλής. Η αναγέννηση με ενσωμάτωση μεταναστών επιτρέπει μίξη εθίμων με επικράτηση των καταλληλότερων, αλλά, αν γίνει με ταχύ ρυθμό ενέχει τον κίνδυνο απώλειας της ταυτότητας του λαού. Η πλήρης αφομοίωση απαιτεί συνήθως τρεις γενιές. Η παιδεία των μεταναστών είναι το κλειδί. Πρώτο, κοινή παιδεία, με ικανότητα επικοινωνίας με τα παραδοσιακά μέλη της κοινωνίας, καθώς και με τους προγόνους τους. Δεύτερο, προθυμία να συμμετέχουν στην άμυνα της νέας πατρίδας αν χρειαστεί, ακόμη και με τη ζωή τους, μαζί με τη συμβολή τους στη διαμόρφωση κοινού σκοπού όλων. Και τρίτο, συναισθηματική ταύτιση τέτοια που να δείχνουν υπερήφανοι για τη νέα ταυτότητά τους, αλλά και να νοιώθουν ντροπή για τυχόν επαίσχυντες συμπεριφορές, παλιές και νέες, των νέων συμπατριωτών τους, έτοιμοι να επανορθώσουν ή αποζημιώσουν για τις επαίσχυντες πράξεις τους. Η κοινή παιδεία και η υπηρεσία σε μια εθνική θητεία είναι τα ελάχιστα προαπαιτούμενα για να γίνει δεκτή η ενσωμάτωση των νέων μεταναστών.

Οι φυσικοί λόγοι που απειλούν τη σύγχρονη κοινωνία είναι πρώτιστα η δηλητηρίαση της επιφάνειας της γης από τα απόβλητα, με τις κλιματικές, και όχι μόνο, συνέπειές τους. Βιολογικός λόγος απειλής είναι η υπογεννητικότητα που υπάρχει σε κάποιες κοινωνίες. Οι κοινωνικοί λόγοι αφορούν τις πολιτιστικές επιδράσεις, συμπεριλαμβάνοντας τη γειτνίαση λαών που έχουν χαμηλή γεννητικότητα με λαούς που έχουν υψηλή γεννητικότητα. Τέτοια διαφορά συνεπάγεται αναγκαστικά μεγάλες μεταναστεύσεις λαών, σε τέτοιο ρυθμό που δεν προλαβαίνει να γίνει η αναγκαία ενσωμάτωση των μεταναστών στη νέα τους πατρίδα.

Υπάρχει άραγε άμυνα απέναντι σε όλα αυτά, ειδικά για την Ελλάδα;

  1. Μετανάστευση. Από τα 6000 περίπου νησιά μας, κατοικημένα είναι κάτω από 100. Κι όμως είναι πλούσια σε φυσική ενέργεια, ήλιο, ανέμους κύματα, δυνατότητα καλλιέργειας φυτών, ζώων, ιχθύων, οστράκων κλπ. Το ίδιο ισχύει για τα πολυάριθμα εγκαταλειμμένα χωριά μας. Η επανοίκηση αυτών των τόπων είναι απαραίτητη. Θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας και θα ανακόψει την εξωτερική μετανάστευση, ιδίως των νέων. Διεθνώς πρέπει να γίνει προγραμματισμένη επανακατανομή των πληθυσμών, με μετατροπή εγκαταλειμμένων ερήμων σε γόνιμες. Γίνεται!
  2. Πρέπει να συμβαδίσουν στον τόπο μας η ηθική, βούληση της κοινωνίας, με το δίκαιο, βούληση των αρχόντων. Ο πιο πρακτικός τρόπος είναι η επαναφορά δημοκρατίας εμπνευσμένης από την αρχαιοελληνική, με δημοψηφίσματα (εκκλησία του δήμου) και κλήρωση των αρχόντων (πλην της εκτελεστικής εξουσίας). Λέγω δ΄  οἷον  δοκεῖ  δημοκρατικὸν  μὲν  εἶναι  τὸ  κληρωτὰς  εἶναι  τὰς  ἀρχὰς, τὸ  δ΄  αἱρετὰς  ὀλιγαρχικὸν, λέει ο Αριστοτέλης.
  3. Βελτίωση της επικοινωνίας για επίτευξη ισηγορίας. Αυτό απαιτεί καλλιέργεια της μητρικής μας γλώσσας, κυρίως για επικοινωνία με τους συγχρόνους∙ μάθηση ανάγνωσης της αρχαίας γλώσσας (ήδη από το δημοτικό σχολείο) για επικοινωνία με τους προγόνους μας∙ μάθηση γραφής με τον απλούστερο δυνατό τρόπο, όπως έκαναν οι πρόγονοί μας, για ευκολότερη επικοινωνία με τους απογόνους, αλλά και τους απομακρυσμένους ομογενείς, και τους νέους επήλυδες. Στην κλασική αρχαιότητα η γραφή ήταν φωνητική. Όταν στους Ελληνιστικούς χρόνους η γλώσσα μεταδόθηκε στους βαρβάρους άρχισε να «εκβαρβαρίζεται». Ενώ όμως η γλώσσα εξελισσόταν, σα ζωντανός οργανισμός, για να ικανοποιήσει νέες ανάγκες, η γραφή της έμεινε αναλλοίωτη, νεκρή επομένως, σαν ιερή μούμια.
  4. Ανάπτυξη αυτοεκτίμησης και αυτογνωσίας. Δεν μιμούμαστε τους άλλους λαούς, αλλά επανανακαλύπτομε και εφαρμόζομε τη δική μας παράδοση (αυτοεκτίμηση) εξελίσσοντάς την σύμφωνα με τις διεθνείς αρχές. Και αναγνωρίζομε τις επαίσχυντες πράξεις που έχομε διαπράξει και την υποχρέωσή μας να επανορθώσουμε ή αποζημιώσουμε (αυτογνωσία).

Όλα τα παραπάνω απαιτούν επώδυνη αλλαγή της νοοτροπίας που μας έχει επιβληθεί ως πλύση εγκεφάλου. Τα μέτρα που προτείνω σοκάρουν και δείγμα του σοκ που πρέπει να υποστούμε θα βιώσει ο αναγνώστης στον τρόπο που διατυπώνονται τα συμπεράσματα που ακολουθούν.

Σιμπεραματικά, ι κινονία γενιέτε από δινάμις φισικές (ίπαρκσι τροφίς), βιολογικές (σχέσι μιτέρας-τέκνον, εραστόν) κε κινονικές (μίμισι-αγέλι, σιμπλιροματικές (κινονία). Ι Ανθρόπινι κινονία αποφασίζι αφεαφτίς τους περιορισμούς τις, διατροφικούς, γενετίσιους. Ι κοινονία ανανεόνετε βιολογικά (γενιτικότητα) κε κινονικά (αφομίοσι μετίκον). Ι κινονία πεθένι βίεα ί φισικά. Ο φισικός θάνατος επέρχετε όταν: (Γενιτικότιτα + Αφομίοσι μετίκον) < (Θνισιμότιτα + Εκροί μεταναστόν). Ι επιβίοσι τις Ελινικίς κινονίας απετί: Επανικισμό εγκαταλιμένον περιοχόν, επανεγκατάστασι διμοκρατίας, βελτίοσι επικινονίας και ανάπτικσι αφτοεκτίμισις κε αφτογνοσίας.

 

 

 

 

2 thoughts on “ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

  1. Βλέπω ότι επιμένεις να προκαλείς, αλλά με τον χαριτωμένο τρόπο σου.
    Πως σου ξέφυγε και δεν κατήργησες το τελικό σίγμα (ς)?

    Like

  2. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη για προσωπικούς λόγους. Ο παππούς μου, δάσκαλος το 1897 με 8ετείς σπουδές (δημοτικό, σχολαρχείο, διδασκαλείο), άφησε ένα μνημειώδες χειρόγραφο βιβλίο 221 σελίδων γραμμένο σε άπταιστη καθαρεύουσα, χωρίς κανένα ορθογραφικό λάθος, για το έργο του δασκάλου. Σ΄ αυτό λοιπόν το κείμενο χρησιμοποιεί το γράμμα ς για το φθόγγο στ, όχι ως σίγμα δηλαδή, αλλά ως στίγμα. Το κόππα (ϟ) και το σαμπί (ϡ) δεν τα χρησιμοποιεί. Απορώ πώς του ξέφυγαν. Θα τα φροντίσει ενδεχομένως ο εγγονός του.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s