Λάθη-σωστά

Του ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΙΔΕΡΗ*,

e-mail:dimitris.sideris@gmail.com

Ηπειρωτικός Αγών, 17 Μαρτίου 2017

 

ΑΠΟ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ προκατάληψη ή απλώς συνήθεια, κάνομε λάθη όταν βρισκόμαστε σε διλήμματα. Μπορεί να είναι ψευδοδιλήμματα. Παρακάτω παραθέτω απόψεις που, κατά τη γνώμη μου, είναι λανθασμένες και άλλες, ίσως ορθότερες.

Χρειαζόμαστε περισσότερο κράτος: Λάθος. Χρειαζόμαστε λιγότερο κράτος: Λάθος. Χρειαζόμαστε διαφορετικό, περισσότερο λειτουργικό, κράτος, περισσότερο επιτελικό, λιγότερο εκτελεστικό: Σωστό.

Χρειαζόμαστε αυστηρότερους νόμους, ώστε να μη μένει κανένας ένοχος ατιμώρητος: Λάθος. Χρειαζόμαστε επιεικέστερους νόμους, ώστε να μην καταδικαστεί κάποιος αθώος: Λάθος. Χρειαζόμαστε σωστότερους νόμους που εξασφαλίζουν τιμωρία των ενόχων (και μόνον αυτών) και απαλλαγή των αθώων (και μόνον αυτών): Σωστό.

Όσο αυστηρότερη είναι η ποινή, τόσο ισχυρότερη είναι η αποτρεπτική ισχύς της: Λάθος. Η επιεικής δικαιοσύνη περιβάλλει με αγάπη τους ανθρώπους και τους κάνει καλύτερους: Λάθος. Η υπερβολική αυστηρότητα οδηγεί σε αδυναμία εφαρμογής της και αύξηση της παραβατικότητας. Κραυγαλέο παράδειγμα η ποτοαπαγόρευση στην Αμερική. Πιο σημαντικός από την ποινή είναι ο έλεγχος, να ξέρει ο επίδοξος παραβάτης ότι σίγουρα θα αποκαλυφθεί, ανεξάρτητα από το ύψος της ποινής που θα ακολουθήσει: Σωστό.

Να μείνουμε στο ευρώ: Λάθος. Να πάμε στη δραχμή: Λάθος. Να έχουμε αποφασίσει ένα σκοπό, τι θέλομε να κάνουμε, και να έχουμε σχεδιάσει πώς θα τον πετύχουμε είτε στο ευρώ είμαστε είτε στη δραχμή: Σωστό.

Να βαδίσουμε προς το φιλελευθερισμό: Λάθος. Να βαδίσουμε προς το σοσιαλισμό: Λάθος. Να λειτουργήσουμε με μια ταλάντωση, αρχίζοντας με φιλελεύθερη πολιτική που συνδυάζει αναπτυξιακά μέτρα με λιτότητα και καταλήγοντας σε σοσιαλιστική πολιτική που συνδυάζει ύφεση με ικανοποίηση αναγκών. Και πάλι από την αρχή. Η περίοδος μιας τέτοιας ταλάντωσης είναι ίση με τη διάρκεια μιας πολιτικής περιόδου (από τη μια αλλαγή βουλής ως την επόμενη): Σωστό.

Παρατηρούμε τι κάνουν οι επιτυχημένοι λαοί και κάνουμε ό,τι κάνουν αυτοί (ή και τους αναθέτομε να μας οργανώσουν): Λάθος. Στηριζόμαστε στις παραδόσεις μας για να διατηρούμε την ταυτότητά μας: Λάθος. Οργανωνόμαστε σύμφωνα με τις αρχές που έχουν προκύψει διεθνώς (κοινωνικοί νόμοι) προσαρμόζοντάς τες στα δικά μας γεωγραφικά και ιστορικά δεδομένα, καθώς και στις τρέχουσες ανάγκες. Για όσους θυμούνται μαθηματικά, η εξίσωση y=a+bx είναι διεθνής. Για να ξέρουμε τι να κάνουμε, την τιμή του y δηλαδή, πρέπει να θέσουμε τις σταθερές a και b. a Είναι οι αρχές που ανέπτυξαν οι πρόγονοί μας. Ισχύουν για μας διαχρονικά, καθώς αναπτύχθηκαν στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που ζούσαν και ζούμε, και στην ίδια ιστορική συνέχεια με μας τους απογόνους τους. b Είναι οι διεθνείς αρχές, οι επιστημονικοί νόμοι δηλαδή, που έχουν ανακαλυφθεί και ισχύουν διεθνώς και διαχρονικά. x Είναι οι τρέχουσες ανάγκες που εκάστοτε προκύπτουν. Η αντιγραφή των προγόνων μας είναι εξασφάλιση της αποτυχίας. Η αντιγραφή των άλλων είναι επίσης εξασφάλιση της αποτυχίας. Σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, ο ισχυρός εκμηδενίζει τον ασθενή. Η εκούσια υπαγωγή μας σε ανταγωνιστικό περιβάλλον, κάνοντας ό,τι κάνουν οι άλλοι, εξασφαλίζει την νίκη των ισχυρών και την ήττα, την εκμηδένιση των αδυνάτων, την εκμηδένισή μας δηλαδή από τους ισχυρούς. Η συμπληρωματική δραστηριότητα μάς αναδεικνύει. Σχεδιάζουμε εκεί όπου συναντώνται ανάγκες διεθνείς, πόροι δικοί μας και τεχνογνωσία. Διευκολύνομε με ποικιλία μέτρων όποιον θέλει να επενδύσει όπου συνυπάρχουν ανάγκες, πόροι και τεχνογνωσία. Αν δεν υπάρξει ιδιώτης, επενδύουν οι ίδιοι οι φορολογούμενοι: Σωστό.

Βελτιώνουμε τη δημοκρατία μας: Λάθος. Καταφεύγομε σε άλλες μορφές πολιτεύματος, όπως βασιλεία, δικτατορία κ.λπ.: Λάθος. Εφαρμόζομε δημοκρατία σαν των προγόνων μας, προσαρμόζοντάς την στις σύγχρονες συνθήκες, όπως απουσία δούλων, ισότητα ανδρώνγυναικών, μεγάλο κράτος (πληθυσμός 10 εκατομμυρίων πολιτών έναντι 30000 Αθηναίων), ανάπτυξη τηλεπικοινωνιών κλπ. Το ότι κανένα σύγχρονο κράτος δεν την εφαρμόζει (με μερική εξαίρεση την Ελβετία) δεν είναι ισχυρό επιχείρημα. Η «δημοκρατία» μας, και των περισσότερων σύγχρονων κρατών, δεν είναι δημοκρατία, όπως την εννοούσαν οι πρόγονοί μας, αλλά ολιγαρχία. Είναι παραλλαγή της ρωμαϊκής res publica (π.χ. Republique francaise, σοβιετική Республик, Bundesrepublik Deutschland). Δημοκρατία σημαίνει (Αριστοτέλης) ίση συμμετοχή όλων σε ρόλους αρχομένων και αρχόντων κι αυτό μόνο με κλήρωση επιτυγχάνεται. Με εκλογή επιλέγονται οι άρχοντες στην ολιγαρχία. Αναγκαστικό παρεπόμενό της είναι η πελατειακή σχέση εκλέκτορα-εκλεγομένου: Σωστό.

Βελτιώνουμε την παιδεία μας, ώστε να γράφουν όλοι οι Έλληνες ορθογραφημένα, όπως οι περισσότεροι πολιτισμένοι λαοί: Λάθος. Καταργούμε από τα σχολεία τη διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών, αφού κανένας πια δεν τα μιλάει: Λάθος. Εφαρμόζομε την αρχή των προγόνων μας στη γραφή: Ένα γράμμα για κάθε φθόγγο, ένας φθόγγος για κάθε γράμμα, δηλαδή φωνητική γραφή. Δεν τους αντιγράφομε. Εφαρμόζοντας αυτή την προγονική αρχή για τη γραφή, όλοι οι απόφοιτοι της πρώτης δημοτικού μπορούν να εκφράζουν γραπτά άνετα τις σκέψεις τους. Διακόσα χρόνια διδασκαλίας της ορθογραφίας πέτυχαν να μην υπάρχει σχεδόν κανένας Έλληνας που να μπορεί να γράψει μια σελίδα χωρίς λάθος. Παράλληλα αρχίζομε να διδάσκουμε τα αρχαία ελληνικά ήδη από το δημοτικό σχολείο. Έτσι εμπλουτίζομε το λεξιλόγιό μας αυξάνοντας το εύρος και το βάθος των εννοιών που συμβολίζει κάθε λέξη, προάγοντας επομένως την ισηγορία. Δε χρειάζεται να μάθουμε να γράφουμε όπως οι αρχαίοι, αφού κανένας δε θα διαβάσει τα γραπτά μας (όλοι τους ανεξαιρέτως έχουν πεθάνει). Συγχρόνως συνειδητοποιούμε την ελληνική μας ταυτότητά: Σωστό.

Δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία χωρίς ισότητα: Λάθος. Η ελευθερία και η ισότητα είναι αντίθετες αξίες. Όποτε αυξάνεται η μία μειώνεται η άλλη: Λάθος. Η ελευθερία αφορά κυρίως το νοητό Εγώ μας (ελευθερία της βούλησης). Ως αισθητά, φυσικά όντα πειθαρχούμε αναγκαστικά στους φυσικούς νόμους, ως κοινωνικά άτομα πειθαρχούμε στους κοινωνικούς. Κοινωνική ισότητα υπάρχει μόνο τη στιγμή της γέννησης του κοινωνικού ατόμου (τη στιγμή που γίνεται μέλος της κοινωνίας του, όπως κατά την εγγραφή του στο ληξιαρχείο). Επομένως δεν μπορούν να είναι αντίθετες αξίες. Ωστόσο, αλληλεπηρεάζονται. Οι πολιτικοί νόμοι, αν αποφασίζονται σύμφωνα με τη βούληση του λαού και τα δεδομένα των κοινωνικών επιστημών, μπορούν να αντισταθμίζουν τους άτεγκτους κοινωνικούς νόμους προς έναν άριστο συνδυασμό ελευθερίας και ισότητας: Σωστό.

Ευτυχώς στον εμφύλιο νίκησε ο «εθνικός» στρατός. Αν είχε ηττηθεί, τώρα θα είμαστε Βουλγαρία ή Ρουμανία: Λάθος. Δυστυχώς ηττήθηκε ο «δημοκρατικός» στρατός. Με το να νικήσει ο «εθνικός» στρατός βρισκόμαστε στη σημερινή δεινή κατάστασή: Λάθος. Δυστυχώς κάναμε τον εμφύλιο. Μόνο αν δεν τον είχαμε κάνει, θα είμαστε πιθανώς τώρα στο μέσο όρο των Ευρωπαίων: Σωστό.

Κάνουμε ό,τι μας συνιστά κάποιος που εμπιστευόμαστε, π.χ. ό,τι εισηγείται ο συγγραφέας αυτού του άρθρου: Λάθος. Αποφεύγουμε να κάνουμε ό,τι εισηγείται ένας φαύλος: Λάθος. Σκεπτόμαστε κι αποφασίζομε ανεξάρτητα από το ποιος είναι ο εισηγητής: Σωστό.

*Ο κ. Δημήτριος Α. Σιδερής είναι ομ. καθηγητής Καρδιολογίας

2 thoughts on “Λάθη-σωστά

  1. Από τη γέννηση του κράτους μας παραπαίομε όλοι προκειμένου να λάβουμε θέση σε διλήμματα που είναι φυσικό να υπάρχουν σε ένα πολιτισμό 3000 ετών. Ήδη οι πρόγονοί μας είχαν πολλαπλά διλήμματα, όπως μεταξύ ιδεαλισμού (π.χ. Πλάτων) και υλισμού (π.χ. Ηράκλειτος). Επέλεξα κάποια διλήμματα που τα δύο σκέλη τους τα νοιώθω περίπου ισοδύναμα. Για κάποιους βαραίνει περισσότερο το ένα, για άλλους το άλλο σκέλος. Παραθέτω όσο μπορώ περισσότερο ευθαρσώς τη δική μου επιλογή. Τις περισσότερες φορές το δίλημμα είναι ψευδές, διότι υπάρχουν και άλλες επιλογές πέρα από εκείνες του διλήμματος. Σημασία έχει το τελευταίο δίλημμα που παρουσιάζω: Μην παρασυρθείτε από τη δική μου επιλογή. Όμως σκεφθείτε και πάρτε τη δική σας θέση.

    Like

  2. Η αλλοίωση της γλώσσας είναι ολέθριο λάθος θα έλεγα τερατούργημα. Το επιχείρημα της ορθογραφίας δεν ευσταθεί γιατί ακόμη και με ορθογράφο κειμενογράφο κάνει κανείς ορθογραφικά και συλλαβιστικά λάθη. Από το άλλο μέρος η ορθογραφία ακόμη και στη βυζαντινή μουσική εξασκεί τη νόηση και δίνει περισσότερα εργαλεία για την τελειότητα της γραφής. Η καθιέρωση της δημοτικής στο δημόσιο βίο υποβάθμισε αμέσως το δημόσιο βίο και έκτοτε κατρακυλά ένα ολισθηρό κατήφορο. Η καθαρεύουσα ήταν ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ της αρχαίας Ελληνικής και της καθομιλουμένης και σε συνδυασμό με τη διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών σε όλες τις τάξεις του γυμνασίου και του λυκείου έλυνε το πρόβλημα του εμπλουτισμού της γλώσσας καθώς και την κατανόηση της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s