ΧΑΜΠΤΙ ΝΤΑΜΠΤΙ

Δημήτρης Αντ. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 26 Νοεμβρίου 2022

“Ο Χάμπτι Νtάμπτι καθόταν σε ένα τοίχο. Ο Χάμπτι Ντάμπτι έπεσε από ψηλά. Όλα τα άλογα και όλοι οι άντρες του βασιλιά δεν μπόρεσαν να αποκαταστήσουν την ακεραιότητα του Χάμπτι Ντάμπτι”. Έτσι λέει το τραγουδάκι του νηπιαγωγείου στην Αγγλία. Και βέβαια, όταν πέσει και σπάσει το αβγό, κανένας δεν μπορεί να το αποκαταστήσει όπως ήταν. Με σπασμένο τσόφλι, το αβγό δεν μπορεί να ξαναγίνει ακέραιο. Στα εθνικά κράτη τσόφλι είναι τα σύνορά τους. Αν σπάσουν, το κράτος παύει να υφίσταται.

Το εθνικό κράτος είναι σχετικά καινούργια ιδέα. Επικράτησε μετά τη Γαλλική επανάσταση. Στην ίδια ιδέα στηρίχτηκε σε σημαντικό βαθμό και η δική μας επανάσταση που μας έκανε για πρώτη φορά στην ιστορία μας κράτος. Η ιδέα των συνόρων όμως υπήρχε από παλιά. Ίσως συστηματοποιήθηκε από τους Βυζαντινούς, έχοντας αρχίσει από τους Ρωμαίους milites limitaneos (συνοριακός στρατός). Στην ακμή του ο θεσμός περιλάμβανε εκχώρηση ιδιοκτησιών της γης και απαλλαγή από τους φόρους για τους ακρίτες, τους συνοριοφύλακες. Οι δραστηριότητές τους ηρωοποιήθηκαν με τα κατορθώματά τους πάνω στους απελάτες, τους μουσουλμάνους ληστές της περιοχής, και τραγουδήθηκαν στα πασίγνωστα ακριτικά τραγούδια με το Βασίλειο Διγενή Ακρίτα και άλλους ήρωες της εποχής (Ανδρόνικο, Βάρδα Φωκά κλπ). Το εγχείρημα ήταν πολύ αποτελεσματικό, αλλά είχε τις ανεπιθύμητες παρενέργειές του. Τις περιέσωσε η λαϊκή μούσα στο πρόσωπο του Διγενή που δε φοβόταν . “…μήτε το Βάρδα το Φωκά μήτε το Νικηφόρο μήτε τον Πετροτράχηλο, που τρέμει η γη κι ο κόσμος…”. Με άλλα λόγια, χάρη στη δύναμη που είχαν αποκτήσει, εξαιρετικά εμπειροπόλεμοι, αψηφούσαν ή και απειλούσαν την κεντρική διοίκηση της αυτοκρατορίας. Ως αποτέλεσμα, μετέπειτα αυτοκράτορες έκοψαν βαθμιαία τα προνόμιά τους, τους επέβαλαν φόρους και αυτοί τελικά, (κορόιδα ήταν;) κατέφυγαν στους Τούρκους Σελτζούκους. Το ζήσαμε και η γενιά μας. Ο στρατός μας, που προορισμός του ήταν η φύλαξη των συνόρων μας, κατέλαβε την εξουσία το 1967 κι έβαλε το λαό στο γύψο με ολέθρια αποτελέσματα. Καθώς κανένας δεν τους ήθελε, δεν μπορούσαν να στηριχτούν στους πολίτες και όταν υπήρξε πραγματική εθνική απειλή στην Κύπρο, αρχικά αποδυνάμωσαν τις Ελληνικές ένοπλες δυνάμεις στην Κύπρο κι αργότερα στην Τουρκική απόβαση, παρέδωσαν τα όπλα.

Το τσόφλι του αβγού, η κόρα του ψωμιού, η τσίπα του γάλακτος, η κυτταρική μεμβράνη, ο φλοιός των φυτών, το όστρακο ή το δέρμα των ζώων, τα σύνορα των κρατών, αποτελούνται από στοιχεία ίδια με του σώματος το οποίο φυλάσσουν. Όμως ενώ όλα σχεδόν τα στοιχεία του μέσα στη μάζα του δέχονται ίδιες επιδράσεις από όλες τις μεριές, έτσι που αλληλοεξουδετερώνονται και αλληλοστηρίζονται, εκείνα τα στοιχεία των συνόρων του δέχονται επιδράσεις μόνον από μέσα από το ίδιο το σώμα που περικλείουν. Καλό ή κακό λοιπόν τα σύνορα;

Ιδανικά δεν θα έπρεπε να υπάρχουν σύνορα. Ή, να το πω αλλιώς, σύνορα όλων των ανθρώπων πάνω στον πλανήτη θα έπρεπε να είναι η ίδια η γη μας. Ας μη φανεί φανταστικό. Πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια περίπου έπεσε πάνω στη γη ένας τεράστιος μετεωρίτης, που εξαφάνισε την τότε χλωρίδα και πανίδα. Κι αυτό δεν ήταν ακριβώς κακό. Ο μετεωρίτης αφάνισε την πλούσια χλωρίδα, τα τεράστια δάση από φτέρες, Τα μεγαθήρια που ζούσαν τότε, πανίσχυρα, μήκους δεκάδων μέτρων, μη βρίσκοντας να φάνε, ψόφησαν, ενώ άλλα, σαρκοβόρα δεν έβρισκαν φυτοφάγα, πάνε εξαφανίστηκαν κι αυτά. Έτσι μπόρεσαν να επιζήσουν και εξελιχθούν τα μικρότερα ζώα, πτηνά και θηλαστικά που έφτασαν ως εμάς, τους ανθρώπους, που κάνομε τη διαφορά. Πάντοτε μετεωρίτες πέφτουν άφθονοι στη γη. Οι περισσότεροι καίγονται στην ατμόσφαιρα και βλέπομε το θέαμα των διαττόντων (που αν προλάβουμε να κάνουμε μια ευχή στη διάρκεια της τροχιάς τους στον ουρανό, αυτή πραγματοποιείται!), αλλά κάποιοι, λίγο μεγαλύτεροι, φτάνουν ως την επιφάνεια της γης, σε συχνότητα περίπου ένας κάθε αιώνα. Εμείς λοιπόν τώρα, οι άνθρωποι, είμαστε οι ακρίτες της γης. Μπορούμε, ως ένα όριο πάντα, να εξουδετερώσουμε ένα ουράνιο σώμα σαν εκείνο πριν από τα 65 εκατομμύρια χρόνια, πριν αγγίξει τη γη μας. Πρωτοφανές! Με ένα μεγάλο περιορισμό. Δεν επιτρέπεται να επιβουλευτούμε τη γη μας που μας έχει. Κι αυτός ο κίνδυνος είναι ήδη ορατός.

Οι άνθρωποι γίναμε ειδικοί στη βία. Με τη βία επικρατήσαμε πάνω σε όλα τα ζωντανά στη φύση, αλλά χρησιμοποιήσαμε την ίδια βία εναντίον μας, του ενός εναντίον του άλλου. Και τα μέτρα που αναπτύξαμε για να εφαρμόζουμε βία μεταξύ μας έφτασαν σε τέτοια “τελειότητα” που μπορεί να αφανίσουν κάθε ίχνος ζωής πάνω στον πανέμορφο πλανήτη μας. Ακόμη και χωρίς την ισχύ τέτοιων βίαιων μέσων, η ανάπτυξή μας γίνεται σε βάρος της φύσης. Η θερμοκρασία ανέρχεται με πρωτοφανή ταχύτητα, σε σχέση με την εξέλιξη της γης. Αν δεν ληφθούν άμεσα, αυτή τη στιγμή, μέτρα, σε εκατό χρόνια η θερμοκρασία θα είναι 10οC υψηλότερη, ασύμβατη με τη διατήρηση της ζωής, ιδιαίτερα της ανθρώπινης. Ήδη βλέπομε να περιορίζεται με αφάνταστη ταχύτητα η ποικιλία των ειδών, ζώων και φυτών, ήδη βλέπομε να ρυπαίνονται ολοένα περισσότερο η ατμόσφαιρα και οι ωκεανοί. Η εικόνα του βυθού μας στα νησιά μας είναι ανατριχιαστική από το πλήθος των πλαστικών και των μεταλλικών που τον καλύπτουν, αντί των ζωντανών φυκιών που είναι φωλιές και τροφή των ψαριών.

Για την ώρα ζούμε στην πραγματικότητα του έθνους κράτους. Ήδη έχομε προχωρήσει στο κράτος μέλος. Ώσπου να καταργηθούν τα διανθρώπινα σύνορα, οφείλομε να ενισχύσουμε τα δικά μας που προστατεύουν τον πολιτισμό μας, τα έθιμα, την ταυτότητά  μας. Τα σύνορα οφείλουν να επιτρέπουν με ασφάλεια τη διακίνηση διαμέσου τους όλων των ανταλλάξιμων ειδών, που εμείς χρειαζόμαστε και δικών μας που χρειάζονται άλλοι. Αλλά και να εμποδίζουμε στεγανά την είσδυση επικίνδυνων στοιχείων, όπως είναι ένοπλοι ξένοι. Δεν το κάνομε. Και οφείλομε να δίνουμε έναντι αυτών στους συνοριοφύλακες τα προνόμια που απαιτούνται για το δύσκολο έργο τους, αλλά χωρίς να τους επιτρέπουμε να απειλούν την εξουσία του λαού μας πάνω στο σύνολο και πάνω τους. Οι συνοριοφύλακες έχουν την ισχύ των όπλων, η κεντρική εξουσία πάνω τους της οικονομίας. Αλλά και μετά την επέκταση των συνόρων πάνω σε ολόκληρη την Οικουμένη, η φύλαξη του πολιτισμού μας είναι αναγκαία, με τις δυνατότητες πολιτιστικών ανταλλαγών και την παρεμπόδιση επιβολής ξένων εθίμων στον τόπο που γεννηθήκαμε και ζούμε. Αυτό όμως είναι χρέος ολόκληρης της πολιτείας και όχι μόνο των γεωγραφικών συνοριοφυλάκων.

Advertisement

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s