ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΑ

Δημήτρης Αντ. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com.

Πρωινός Λόγος, Τρίκαλα, 16 Ιουνίου 2022

Κάθε λίγο και λιγάκι ζούμε φαινόμενα που επαναλαμβάνονται. Τέτοια είναι π.χ. φυσικές καταστροφές, σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες, αλλά και καθαρά ανθρώπινα, όπως ποικίλα σκάνδαλα. Αν κάτι γίνεται με περιοδικότητα, αυτό σημαίνει πως, με κάποιου είδους φαύλο κύκλο, αυτοσυντηρείται. Σημαίνει όμως παράλληλα και αβελτηρία όχι μιας αρχής που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έκανε ό,τι χρειαζόταν, αλλά μιας σειράς κυβερνήσεων που δεν έχουν πάρει τα δέοντα μέτρα πρόληψης και άμεσης αντιμετώπισης. Κι αν φταίει μια σειρά κυβερνήσεων, αυτό σημαίνει ότι κάτι, πιο πέρα ευθύνεται, όπως είναι το πολιτικό σύστημα και όχι ο Μητσοτάκης, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς, ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής κοκ.

Να αρχίσω από τις φυσικές καταστροφές. Μολονότι έχουν ισχυρά στοιχεία τυχαιότητας, απρόοπτης εμφάνισης, μπορούν σε κάποιο βαθμό να προβλεφθούν. Για παράδειγμα, ξέρομε ποιες περιοχές της χώρας μας κινδυνεύουν περισσότερο από σεισμούς. Ξέρομε επίσης, με προσέγγιση λίγων ετών, πότε τους περιμένομε. Άρα, μπορούμε να κάνουμε κάτι. Το συγκεκριμένο παράδειγμα είναι το πιο αισιόδοξο. Μετά τους μεγάλους σεισμούς κοντά σε μεγαλουπόλεις άλλαξαν σημαντικά εκεί οι οικοδομικοί κανονισμοί, ώστε τα οικήματα να είναι πιο ανθεκτικά. Τα μέτρα είχαν κόστος, οι τιμές των οικοδομών αυξήθηκαν σημαντικά, αλλά πρέπει να συγχαρούμε τις αρχές που πήραν τέτοια μέτρα.

Προχωρώ στα κλιματικά φαινόμενα. Το ξέρομε πολύ καλά. Όποτε υπάρχουν καύσωνας, ξηρασία, άνεμοι, θα έχουμε πυρκαγιές, κάποτε με πολλά θύματα. Οι συνθήκες αυτές υπάρχουν στους καλοκαιρινούς μήνες, ξέρομε επομένως το χρόνο. Γίνονται εκεί που υπάρχουν εύφλεκτες ύλες. Είναι δάση με γερασμένα δέντρα (τα χλωρά δεν καίγονται εύκολα) κι αυτό σημαίνει δουλειά το χειμώνα. Σημαίνει ακόμη καθαρισμό των δασών από τα ξερά, εξασφάλιση οδών κένωσης από τους κατοίκους, αυστηρή τήρηση των κανόνων δόμησης, αυστηρή επιτήρηση για προστασία των καμένων που εύκολα γίνονται βοσκότοποι ή τσιμέντο. Τίποτε σημαντικό δεν έχει γίνει. Και θρηνούμε κάθε χρόνο, πέρα από την απώλεια ανθρώπινων ζωών και περιουσιών, και αποψίλωση δασών, που μας προστατεύουν ως ένα βαθμό από τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, που αργά, αλλά αδυσώπητα, τη ζούμε να μας έρχεται. Κάτι ανάλογο ισχύει για τις πλημμύρες. Σπίτια χτισμένα μέσα σε ρέματα, κατά διαστήματα, άγνωστο κάθε πότε ακριβώς, αλλά σίγουρα εκεί, γίνεται πλημμύρα που παρασύρει ανθρώπους και περιουσίες. Αυστηρή τήρηση των όρων δόμησης και, επομένως, ευθύνη της πολιτείας είναι και πάλι το μυστικό. Δε βλέπω να έχει γίνει κάτι σημαντικό σχετικά. Είναι βέβαιο ότι θα ξαναέχουμε φονικές πλημμύρες.

Γιατί όμως δεν γίνεται ό,τι πρέπει από την πλευρά των αρχών; Αυτό θα σήμαινε καταρχήν κατεδάφιση πελώριου αριθμού οικημάτων. Κάποια από αυτά είναι πολυτελείς βίλες που ανήκουν στην άρχουσα τάξη, έτσι που αυτή δεν πρόκειται να τα θίξει. Άλλα ανήκουν σε φτωχοκακόμοιρους, που αγόρασαν κάποτε πάμφθηνα ένα οικοπεδάκι μέσα στο δάσος ή στο ρέμα, πλήρωσαν έπειτα ένα σωρό χρήματα για να εξαγοράσουν συνειδήσεις, δημόσιων ανδρών, π.χ. της πολεοδομίας, και ιδιωτών κερδοσκόπων εργολάβων. Και τι  να κάνει το κράτος, να βγάλει στο δρόμο τόσο φτωχό κόσμο που δεν έχει στον ήλιο μοίρα; Σκεφτείτε πόσους ψήφους θα χάσει στις επόμενες εκλογές το κόμμα που θα το αποφασίσει. Στο κάτω κάτω, αυτοί οι ίδιοι φταίνε που παρανόμησαν! Όχι, δεν φταίει ο λαός. Αν ρωτηθεί το σύνολο δημοψηφισματικά, θα ψηφίσει ναι, να εφαρμοσθούν αυστηρά οι νόμοι. Εκείνοι που αντιδρούν είναι η μειοψηφία των παρανομούντων, που έχουν στη διάθεσή τους, άμεσα ή έμμεσα, το μεγάλο όπλο της ψήφου τους. Καλά, δεν είναι απάνθρωπο να ξεσπιτωθούν τόσοι άνθρωποι, που πριν από δεκάδες χρόνια, ναι, από ανάγκη, παρανόμησαν; Προφανώς το σύνολο που θα ψήφιζε ναι, πρέπει να είναι έτοιμο να αποζημιώσει τέτοιους δύστυχους ανθρώπους. Όπως το έκανε δεχόμενο την αλλαγή στους οικοδομικούς κανόνες για τους σεισμούς και με τα χρόνια δεν έχει μετανιώσει. 

Στο μεταξύ το μεγάλο φυσικό πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής προχωρεί ακάθεκτο. Ένα είναι να μειώσουμε τις ενέργειες που το επιδεινώνουν και άλλο είναι οχύρωσή μας. Αυτά σημαίνουν μεγάλη επέκταση των δασωμένων περιοχών με όλους τους περιορισμούς που αναφέρθηκαν παραπάνω. Σημαίνουν επίσης περιορισμό μας στην κατανάλωση ενέργειας και, όπου είναι αναγκαίο, αντικατάσταση των φθαρτών ενεργειακών υλικών από άφθαρτα, όπως είναι οι άνεμοι, ο ήλιος, τα κύματα. Φυσικά δεν είναι εύκολο. Η ανάπτυξη τέτοιων μέτρων είναι πολυδάπανη, η λειτουργία τους έχει χαμηλή απόδοση, έχει όμως αντισταθμιστικά πολλαπλά μακροχρόνια αποτελέσματα: Ανεξαρτητοποίησή μας, όσο γίνεται, από ξένους, επανοικισμός ερημωμένων περιοχών, μείωση του κινδύνου πανδημιών με την αραίωση του πληθυσμού, διεθνής συνειδητοποίηση της Ελληνικότητας τέτοιων εδαφών, αφού θα κατοικούνται κοκ. 

Όλα τα παραπάνω τονίζουν την ευθύνη των αρχών, που πρέπει να πάρουν τις σωστές αποφάσεις. Αλλά οι αρχές είναι αρχές χάρη στην πελατειακή σχέση που διατηρεί το καθεστώς μας με τους ψηφοφόρους. Πουλώ εκδούλευση για να εισπράττω ψήφους. Κακό; Είναι καλό για τους συγκεκριμένους ψηφοφόρους, αλλά κακό για το σύνολο. Και αυτό το σύνολο περιλαμβάνει τα παιδιά και τα εγγόνια μας, για τα οποία το σύστημα αδιαφορεί, αφού δεν είναι ακόμη ψηφοφόροι.

Στα παραπάνω πλαίσια, κάθε κυβέρνηση αδρανεί, καθώς το σύστημα της δένει τα χέρια. Αλλά δεσμεύει και την αντιπολίτευση, επειδή είναι συνένοχη, αφού όταν προηγουμένως ήταν αυτή κυβέρνηση το ίδιο αδράνησε. Μια και έτσι η αντιπολίτευση δεν έχει ουσιαστικά επιχειρήματα, καταφεύγει στα σκάνδαλα. Φυσικά, στο παραπάνω σύστημα, το δόλωμα για σκάνδαλα είναι μεγάλο και η αισχροκέρδεια κάποιων ιθυνόντων δεν αποκλείεται. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν είναι σκάνδαλα, αλλά σκευωρία. Ούτε κι αυτό αποκλείεται. Και καταφεύγομε στη δικαιοσύνη. Και τότε αρχίζει η εκτόξευση λάσπης κατά δικαστικών λειτουργών, ότι ενεργούν υπό την πίεση των κυβερνώντων. Φυσικά δεν αποκλείεται να είναι έτσι. Όμως ο λαός τι να πιστέψει; Όταν οι επικεφαλής της δικαιοσύνης διορίζονται από το Υπουργικό Συμβούλιο, πώς να πιστέψω πως ενεργεί αμερόληπτα;

Είναι προφανές ότι το καθεστώς μας όζει. Να το καταργήσουμε λοιπόν; Πέρα από το κόστος της κατάργησής του που μπορεί να φθάνει σε μια από τις μεγαλύτερες κατάρες, τον εμφύλιο πόλεμο, ποιος εγγυάται ότι το διάδοχο θα είναι εντιμότερο και όχι χειρότερο, με διατήρηση των ίδιων προβλημάτων, αλλά με μιαν άλλη, χειρότερη ολιγαρχία; Πρέπει λοιπόν πρώτα να συζητούμε και να συνειδητοποιούμε ένα γενικευμένο όραμα ενός καλύτερου καθεστώτος και έπειτα να επιχειρήσουμε όχι να καταργήσουμε το παρόν, αλλά να το αντικαταστήσουμε με κάποιο στηριγμένο στο όραμά μας. Οι πρόγονοί μας, με τη δημοκρατία που είχαν επινοήσει, μας δίνουν μια κατεύθυνση προς τα πού πρέπει να προσανατολιστούμε.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s