ΝΑΙ ΚΑΙ ΟΧΙ

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress,com

Ηπειρωτικός Αγών, 4 Δεκεμβρίου 2021

«Μαζικά κινήματα μπορούν να γεννηθούν και να αναπτυχθούν χωρίς την πίστη σ΄ ένα θεό, ποτέ όμως χωρίς την πίστη σ΄ ένα θανάσιμα μισούμενο διάβολο» (Δ. Σουλιώτης). Είμαστε ενωμένοι αν μας επιτεθούν οι Τούρκοι, αλλά είμαστε ενωμένοι για να αναπτυχθούμε; Να στρέψουμε τον προϋπολογισμό μας στην αγορά όπλων ή στην ενίσχυση της πατρίδας μας από κάθε κίνδυνο; Να εμποδίσουμε την ανάπτυξη Ανεμογεννητριών, που θα παράγουν ενέργεια από την ακατάλυτη του ανέμου χωρίς κατάλοιπα, αλλά θα μολύνουν το περιβάλλον με τα κατάλοιπα της λειτουργίας τους ή να αναπτύξουμε άλλους τρόπους για  αειφόρους ενέργειες, ήλιο, κύματα ανέμους, άλλου τύπου ανεμογεννήτριες τοποθετημένες στα κατάλληλα περιβάλλοντα; Αρκεί να τεκμηριώνουμε το ψεύδος των άλλων ή πρέπει να πούμε εμείς την αλήθεια; Να πούμε ΟΧΙ στο καθεστώς μας που θεωρούμε σκάρτο ή να προετοιμάσουμε τις συνθήκες για άλλο καλύτερο;

Η πορεία μας είναι πάντοτε προσανατολισμένη από την αποφυγή του ΟΧΙ στην επιδίωξη του ΝΑΙ. Aυτοί οι δύο πόλοι έρχονται σε αντίθεση μεταξύ τους, μερικές φορές μάλιστα συγκρουσιακή. Χρειάζονται και τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ. Η σημασία των ΟΧΙ όμως μειώνεται, αν δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στα ΝΑΙ.

Η διατήρηση της ζωής πάνω στη γη στηρίζεται στην ανάπτυξη συστηματοποιημένων αντιδράσεων (αντανακλαστικών) που αλυσίδες από αυτές οδηγούν στην (ψευδ;)αίσθηση πως υπάρχει κάποια υπερανθρώπινη σκοπιμότητα που μας κατευθύνει. Της έχομε δώσει το όνομα “ένστικτο” και, ανάλογα με την πίστη καθενός, την αποδίδομε στο Θεό, στη Φύση, στην Τύχη ή αλλού. Αναγνωρίζομε δύο κύρια είδη ενστίκτων. Της αυτοσυντήρησης και της διατήρησης του είδους. Η αυτοσυντήρηση στηρίζεται κυρίως στην αποφυγή των ΟΧΙ. Μπορεί να είναι τυχαία. Να ΜΗΝ τρυπηθούμε από αιχμηρά αντικείμενα, να ΜΗΝ καούμε από καυτά, να ΜΗΝ εκτεθούμε στα νύχια και στα δόντια των θηρίων κλπ. Ακόμη όμως και στην περιοδική επιδίωξη κάποιων ΝΑΙ, όπως στην ικανοποίηση της πείνας, της δίψας μας κλπ ως τον κόρο, τον ξεδιψασμό. Η διαιώνιση του είδους από την άλλη στηρίζεται στην επιδίωξη του ΝΑΙ της ηδονής ως τον οργασμό με τον έρωτα ή ως το χορτασμό του βρέφους και την αποσυμφόρηση του μητρικού μαστού με το θηλασμό. Η ταλάντωση του ΟΧΙ κινείται από την ουδέτερη στη δυσάρεστη φάση και πάλι ουδέτερη. Η ταλάντωση του ΝΑΙ κινείται από την ουδέτερη στην ευχάριστη φάση και πάλι εξαρχής.

Τυχαίνει οι δύο πόλοι να αλληλοαντικρούονται. Η κλώσα μόλις δει κάποια απειλή αγριεύει και υπερασπίζεται τα κλωσόπουλα, με ενδεχόμενο κίνδυνο της ζωής της, ενώ αν δεν κλωσούσε, θα έτρεχε να φύγει να γλιτώσει. Το ίδιο ισχύει και στους ανθρώπους, όταν κάποιος, με κίνδυνο της ζωής του, αγωνίζεται να σώσει αγαπημένα πρόσωπα, κυρίως τα παιδιά του και το(η) σύντροφό του.

Έθνη. Η σχέση τους είναι άλλοτε συγκρουσιακή, όπου το ένα προσπαθεί να εξοντώσει και λαφυραγωγήσει το άλλο, άλλοτε μιμητική, όταν κάποιο μιμείται υποτασσόμενο στα ήθη του άλλου και άλλοτε συμπληρωματική, με αμοιβαία επωφελείς ανταλλαγές αγαθών, προϊόντων, ιδεών κλπ. Ακραία συγκρουσιακή σχέση είναι ο πόλεμος. Πόλεμος σημαίνει πολλές μάχες με απώλειες ζωών και υλικών. Σημαίνει όμως και άλλα. Οι μάχες κερδίζονται από τους στρατιωτικούς, οι πόλεμοι από τους πολιτικούς. Χωρίς να πέσουν τελικά υπογραφές, πόλεμος δεν τελειώνει. Τις μάχες τις κερδίζει όποιος έχει υπεροπλία και ανώτερη στρατηγική. Τον πόλεμο τον κερδίζει όποιος έχει υπεροπλία, στρατηγική, αλλά και οικονομία ανθηρή. Με την τελευταία αφενός αγοράζονται όπλα, αφετέρου εξαγοράζονται σύμμαχοι, που διευκολύνουν τη νίκη. Βρισκόμαστε αναμφισβήτητα σε δύσκολη κατάσταση, που αργά και σταθερά οδεύει στο να γίνει κρίσιμη. Χωρίς σχέδιο, αναγκαζόμαστε να κάνουμε την τελευταία στιγμή, εσπευσμένες κινήσεις. Ποτέ δεν είναι αργά. Σωστό είναι να έχουμε καλή στρατηγική, αλλά αυτό είναι υπόθεση των ειδημόνων, στρατιωτικών. Πρέπει πρώτιστα να έχουμε πολιτική, σκοπό, και για την επιλογή του απαιτείται αφενός φαντασία, γνώσεις και πείρα των πολιτικών σε μια κυβέρνηση και αφετέρου η βούληση του λαού που οφείλει να εκφράζεται στη βουλή. Ο καλύτερος τρόπος έκφρασής της είναι όταν αποτελείται από κληρωμένο τυχαίο δείγμα όλων των πολιτών. Υπογράφηκαν τελευταία εσπευσμένα συμφωνίες με άλλα κράτη. Αποφασίσθηκαν και υλοποιήθηκαν από τις κυβερνήσεις μας. Η βουλή, έστω και αν ρωτιέται, συμφωνεί με την κυβέρνηση. Αλλιώς η κυβέρνηση πέφτει. Τα υπόλοιπα κόμματα ανίσχυρα ή και χαιρέκακα, απλώς αντιπολιτεύονται. Προπάντων ο λαός δεν ρωτήθηκε, διότι η βουλή αποτελείται από άτομα επιλεγμένα από το κόμμα τους με κύριο κριτήριο την προσκομιδή ψήφων στο κόμμα, ενώ ο λαός απλώς διάλεξε μεταξύ αυτών των προεπιλεγμένων, κατά κανόνα χωρίς να τους γνωρίζει. Συ, αναγνώστη, πόσους από τους 300 βουλευτές που μας εκπροσωπούν γνωρίζεις; Σκέψου και απάντησε ειλικρινά: Θεωρείς ότι απηχούν τη βούλησή σου και σε εκπροσωπούν; Και μην ξεχνάμε. Απειλητικός εχθρός μας δεν είναι μόνο κάποιοι γείτονες. Κλιματική αλλαγή: ναι στην επέκταση δασών. Λοιμοί, ναι στην αραίωση του πληθυσμού. Πυρηνικός όλεθρος: ναι στο διεθνή έλεγχο. Τρομοκρατία: όχι μόνο με αστυνόμευση, αλλά και, προπάντων, ναι με καταπολέμηση των αιτίων της. Ασφαλώς τα ΝΑΙ δεν αρκούν. Οι καταστροφικές ενέργειες έχουν κοινωνικές αιτίες, που π.χ. η κοινοκτημοσύνη τις μειώνει, αλλά και την προσωπική κακοήθεια (ν οδν γίνεται δι τν κοινωνησίαν λλ δι τν μοχθηρίαν, Αριστοτέλης). Δεν αρκεί η Σωκρατική υπεραισιοδοξία (κακὸς ἑκὼν οὐδείς).

Η οικονομία μας παραδοσιακά στηρίζεται σε δύο πυλώνες: Πώς να εξασφαλίσουμε δάνεια και να αυξήσουμε κέρδη και μισθούς, ώστε αφενός τα κεφάλαια να προσφέρουν πλούτο στους επιδοτούμενους και αφετέρου οι εργαζόμενοι να ψηφίζουν το κόμμα. Όμως εγώ θα έβλεπα την οικονομία μας να εκμεταλλεύεται κάθε σπιθαμή της επικράτειάς μας για να καλύπτει υπάρχουσες ανάγκες με τη διαθέσιμη Ελληνική τεχνολογία. Εκμεταλλεύσιμη γη, που άλλοτε απέδιδε, αλλά τώρα είναι εγκαταλειμμένη, διαθέτομε. Τεχνολογία έχομε, αφού ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν τόσοι επιστήμονες. Ανάγκες τεράστιες τις αισθανόμαστε στο πετσί μας. Πολιτικούς έχομε, πολιτική δεν έχομε. Κι εξήγησα παραπάνω τι εννοώ πολιτική: Να σχεδιάζουν οι πολιτικοί, να εγκρίνει ο οργανωμένος λαός, να υλοποιεί η κυβέρνηση, να αξιολογεί η ανεξάρτητη δικαιοσύνη αν τηρούνται οι νόμοι. Προβλήματα για το αν η οποιαδήποτε ανάπτυξη θα είναι δημόσια ή ιδιωτική είναι κίβδηλα. Δεν έχει σημασία. Αν υπάρξει προσφορά ιδιωτικών κεφαλαίων, με το καλό να έλθουν και να τους κάνουμε όσο γίνεται πιο άνετη τη ζωή. Αν όμως δεν υπάρξουν, δεν πρέπει να διστάσει το κράτος να κάνει δημόσιες επενδύσεις, με όλο το κόστος που θα επωμισθούν οι πολίτες. ΝΑΙ στο στόχο, με ΟΧΙ στο κόστος, δεν γίνεται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s