ΝΙΚΗ

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθητητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 22 Οκτωβρίου 2021

Τι σημαίνει νίκη; Στο σκάκι, νίκη είναι να απειλήσουμε το βασιλιά έχοντάς τον παγιδεύσει. Στην πάλη σημαίνει ήττα του αντιπάλου. Στο στίβο σημαίνει να πετυχαίνουμε επίδοση μεγαλύτερη από των άλλων. Στον πόλεμο, τι σημαίνει νίκη;

Ας υποθέσουμε πως κάνομε πόλεμο με την Τουρκία. Θυμίζω πως ποτέ δεν έχομε νικήσει μόνοι μας τους Τούρκους. Στην Επανάστασή μας, τη νίκη μας την έδωσαν τελικά οι Μεγάλες Δυνάμεις στο Ναβαρίνο. Το 1896 ηττηθήκαμε κι ευτυχώς επεμβήκανε οι Μεγάλες Δυνάμεις και απέτρεψαν μεγαλύτερη συμφορά. Στους Βαλκανικούς πολέμους οι Τούρκοι ηττήθηκαν από τη συμμαχία που είχαμε κάνει με άλλες Βαλκανικές χώρες. Το 1922 ηττηθήκαμε και είχαμε τη μεγαλύτερη εθνική συμφορά στην ιστορία μας. Το 1974 ηττηθήκαμε στην Κύπρο· δεύτερη μεγάλη εθνική συμφορά. Φυσικό είναι. Έχουν πληθυσμό περίπου οκταπλάσιο από το δικό μας, έκταση πολλαπλάσια από τη δική μας και, αντίστοιχα, ισχύ και οικονομία πολύ μεγαλύτερη από εμάς. Έχουν όλες τις προϋποθέσεις να μας νικήσουν, αν ο μη γένοιτο κάναμε πόλεμο μ΄ αυτούς. Αλλά ο πόλεμος ποτέ δεν είναι βέβαιο πώς θα καταλήξει. Ας υποθέσουμε όμως πως με την απαράμιλλη  γενναιότητα των στρατιωτών μας, σαν εκείνη όπου σκοτώθηκαν όλοι οι άνδρες του Λεωνίδα, νικάμε τους προαιώνιους εχθρούς μας. Τι θα σημαίνει αυτή η νίκη;

Μπορεί να σημαίνει ότι φθάνομε και παίρνομε την Κωνσταντινούπολη, εκπληρώνομε το όνειρο πολλών γενεών. “Πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικιά μας θάναι”. Όλη η Ανατολική Θράκη γίνεται Ελληνική. Και παραπέρα, ως την “Κόκκινη μηλιά”. Νικήσαμε! Ζήτω!

Μόνη της η Κωνστανινούπολη έχει πληθυσμό περί τα 15 εκατομμύρια και συνολικά δεν ξέρω πόσους η Ανατολική Θράκη. Νικήσαμε λοιπόν, καταλάβαμε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Τουρκία. Είναι δικιά μας. Και τώρα τι κάνομε; Σφάζομε τα εκατομμύρια των Τούρκων που κατοικούν εκεί; Τους αναγκάζομε να φύγουν, όπως έδιωξαν αυτοί τον πολυπληθή Ελληνισμό της Κωσνταντινούπολης; Λεηλατούμε τις περιουσίες τους και ο νικητής στρατός μας γυρίζει πίσω τροπαιούχος; Ή τους προσαρτούμε στη χώρα μας; Για τα πρώτα τρία θα βρούμε αντιμέτωπους όλο τον κόσμο και δεν μπορούμε να τα βάλουμε με όλο τον κόσμο. Στην τελευταία περίπτωση, της προσάρτησης, καθώς ο πληθυσμός τους είναι πολύ μεγαλύτερος από το δικό μας, εμείς μάλλον τουρκεύομε παρά αυτοί εξελληνίζονται. Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας γίνεται Τούρκος, αφού θα έχουν την πλειοψηφία. Αυτό θα σημαίνει η νίκη μας!

Τι κάνομε λοιπόν; Η απάντηση είναι απλή, όσο και δύσκολη στην εφαρμογή της. Προσπαθούμε να τα βρούμε με τους γείτονές μας. Οι Γάλλοι πότε με τους Άγγλους και πότε με τους Γερμανούς πολεμούσαν επί αιώνες. Και τώρα τα έχουν βρει μεταξύ τους και συνεργάζονται. Εξαιρετικά δύσκολο, αλλά αυτό είναι το μόνο που μας μένει να κάνουμε. Αν βέβαια επιχειρήσουν να καταλάβουν ξένοι τη χώρα μας, θα την υπερασπισθούμε σπιθαμή προς σπιθαμή θυσιάζοντας τις ζωές μας. Εμείς όμως οφείλομε να μην εισβάλουμε στη δική τους. Το κάναμε το 1922 και ακολούθησε ο πρωτοφανής όλεθρος.  

Τι όμως θα μπορούσε να είναι εναλλακτικά νίκη; Κάθε συνεννόηση σημαίνει παρε-δώσε. Νίκη θα είναι να πάρουμε ό,τι έχει μεγαλύτερη αξία για μας και να δώσουμε ό,τι έχει αξία για κείνους και μικρότερη για μας. Με τους γείτονες στη Βόρεια Μακεδονία βρήκαμε κάποια λύση. Κάθε άλλο παρά ιδανική, αλλά οι αντιπολιτευόμενοι από αυτούς γκρινιάζουν ότι έδωσαν πολύ περισσότερα από όσα πήρανε, όσο και αν οι αντιπολιτευόμενοι από εμάς διαδηλώνουν ακριβώς για το ίδιο. Αυτή τη στιγμή συζητείται να αναλάβουμε εμείς σημαντικές πρωτοβουλίες για την οργάνωση του κράτους τους. Αυτή είναι μια νίκη πολύ σημαντική χωρίς τυμπανοκρουσίες. Είναι πολιτιστική νίκη. Αν τη χειριστούμε σωστά βέβαια. Και δεν είμαι βέβαιος πως θα το κάνουμε. Όταν ο πατέρας Μητσοτάκης διακήρυσσε πως το ζήτημα του ονόματος θα έχει ξεχασθεί σε 10 χρόνια, ο αντιπολιτευόμενος Παπανδρέου, μόλις ανέλαβε την εξουσία, κήρυξε το εμπάργκο που αφενός δεν ήταν δυνατό να εφαρμοσθεί και αφετέρου έβλαπτε εμάς περισσότερο από εκείνους, Ο διάδοχος του Μητσοτάκη Καραμανλής ο ελάσσων, αποδέχθηκε τη ρεαλιστική λύση της σύνθετης ονομασίας, Και ο νυν αναξιόπιστος Τσίπρας στηρίχθηκε σ΄ αυτή την απόφαση και “πέτυχε” τη γνωστή συμφωνία. Κι ο πολλαπλά διάδοχος του Μητσοτάκη και του Καραμανλή αντέδρασε. Δεν προσπάθησε να ματαιώσει τη συμφωνία, διότι ήξερε πολύ καλά ότι είναι μια εφικτή λύση ενός δυσεπίλυτου προβλήματος, αλλά προσπάθησε να παρουσιάσει εθνομηδενιστές την αντίπαλη κυβέρνηση. Να μην ξεχνάμε: Ό,τι κάνει μια κυβέρνηση είναι απαράδεκτο για την εκάστοτε αντιπολίτευση.

Όμως το θέμα μου είναι τι σημαίνει νίκη. Και κάθε αγώνας, και ο πόλεμος, πρέπει να έχει όσο γίνεται σαφέστερο σκοπό. Όταν ο πόλεμος είναι αμυντικός, με απειλή άμεσα παρούσα και άδικη, ο σκοπός είναι φανερός, η απόκρουση του επιδρομέα επιφέροντάς του όση καταστροφή μπορούμε. Όταν όμως ο πόλεμος είναι επεκτατικός, π.χ. για να αποκαταστήσει μια αδικία που έγινε πριν από πολύ μακρό χρόνο, οφείλει να έχει αντικειμενικό σκοπό και να σταματά μόλις επιτευχθεί. Το καλύτερο συνήθως είναι η αποφυγή του πολέμου. Και αυτό απαιτεί συχνά σχολαστική αποφυγή κάθε πρόκλησης. Χωρίς θερμοκέφαλους εθνοκάπηλους που παιανίζουν θούρια και κυματίζουν σημαίες δίνοντας στους εχθρούς ψευδεπίγραφη αφορμή για πόλεμο, όταν εμείς είμαστε απαράσκευοι.  

Όπως ο άνθρωπος είναι ψυχή και σώμα, έτσι και ένα κράτος είναι πολιτισμός και υλικό μέρος, ο γεωγραφικός χώρος του, οι κάτοικοί του, ο πλούτος του κλπ. Η ψυχή, δηλαδή το νοητό Εγώ του καθενός, διατάζει το σώμα, το αισθητό και το κοινωνικό Εγώ· τι να κάνουν αυτά, μολονότι ασώματη ζωντανή ψυχή δεν μπορεί να υπάρχει και εκτός κοινωνίας το ον είναι θηρίο ή θεός. Και χωρίς πολιτισμό που επιβάλλει τι να κάνουμε όλοι σα σύνολο, το έθνος μας είναι ανύπαρκτο. Κι όταν λέω πολιτισμό, εννοώ την επιστήμη, την τέχνη και την ηθική που διέπει μια χώρα και επικρατεί στους πολίτες της. Αν π.χ. προσαρτήσουμε την Ανατολική Θράκη, το πλήθος τους θα επιβάλει σε μας το δικό του πολιτισμό. Αυτό εννοώ όταν λέω θα τουρκέψουμε. Έχω συμπεριλάβει στον ορισμό του Έλληνα, (dimitrissideris/wordpress.com/μέτοικοι) μεταξύ άλλων, να υπερηφανευόμαστε για τα ένδοξα, αλλά και να ντρεπόμαστε για ό,τι επονείδιστο έχουν κάνει οι πρόγονοί μας, με ετοιμότητα να επανορθώσουμε ή αποζημιώσουμε γι΄ αυτό, αν θέλουμε να είμαστε συνέχεια εκείνων. Το να υποχρεώσουμε τους εχθρούς να επανορθώσουν ή αποζημιώσουν για ό,τι ζημιά έχουν κάνει σε μας, είναι νίκη. Όμως εξίσου νίκη, πολιτισμική, είναι να κάνουμε το ίδιο, αν εμείς τους έχομε αδικήσει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s