ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 28 Αυγούστου 2021

Ο καλός ποιμένας φροντίζει τα ζωντανά του. Τα οδηγεί εκεί όπου υπάρχουν τροφή και νερό. Βοηθάει τις προβατίνες να γεννήσουν. Τα φροντίζει όταν αρρωστήσουν. Προσέχει να μην τα φάνε οι λύκοι, και μάλιστα, όχι σπάνια, με κίνδυνο της ζωής του. Γιατί τα κάνει; Μα για να τα σφάξει και τα φάει ο ίδιος ή να τα πουλήσει όταν έλθει η κατάλληλη γι΄ αυτόν ώρα.

Ο καλός νοικοκύρης φροντίζει το έχει του. Το περιποιείται, το συντηρεί, το αυγαταίνει, για να το κάνει ό,τι θέλει, να το απολαμβάνει, να το καταναλώνει, να το πουλήσει, να το καταστρέψει όποτε και όπως αυτός θέλει.

Το καλό ισχυρό κράτος φροντίζει τους συμμάχους του. Οι Αθηναίοι υπερασπίζονταν τους συμμάχους τους και οι Λακεδαιμόνιοι τους δικούς τους. Υπερασπίζονταν μάλιστα τις παρατάξεις που ήταν με το μέρος τους, οι Αθηναίοι τις δημοκρατικές, οι Σπαρτιάτες τις ολιγαρχικές. Γι΄ αυτές τους τις υπηρεσίες πλήρωναν οι προστατευόμενοί τους. Και ακόμα, όταν “ελευθέρωναν” τους συμμάχους τους από την κατοχή των αντιπάλων, δεν γίνονταν κύριοι και τιμωροί μόνο των αντίπαλων παρατάξεων, αλλά ολόκληρης της πόλης.

Στη δική μας Επανάσταση, η διχόνοιά μας και η ενοποίηση των Οθωμανικών με τις Αιγυπτιακές δυνάμεις έφεραν την Επανάσταση κοντά στο τέλος. Και τότε επενέβηκαν οι Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία, στο Ναβαρίνο και έτσι “ελευθερωθήκαμε”. Δυστυχώς, σε εισαγωγικά το “ελευθερωθήκαμε”, διότι από τότε ως σήμερα, ευρισκόμαστε υπό την “προστασία” κάποιων Μεγάλων Δυνάμεων. Προφανώς, προς όφελος των προστατών μας. Το 1956 υπογράψαμε  μια συμφωνία: “…η κυβέρνησις των ΗΠΑ δύναται να φέρη, εγκαθιστά και στεγάζη εν Ελλάδι προσωπικόν των ΗΠΑ Αι ένοπλοι δυνάμεις των ΗΠΑ και το υπό τον έλεγχόν των υλικόν δύνανται να εισέρχωνται, εξέρχωνται, κυκλοφορούν, υπερίπτανται ελευθέρως εν Ελλάδι και εις τα χωρικά της ύδατα…” Φυσικά, ωφελούσε τους καλούς ποιμένες μας η συμφωνία που κάναμε μαζί τους. Εμάς όμως; Ο εμφύλιος πόλεμος σήμανε πολλές δεκάδες χιλιάδες νεκρών Ελλήνων και από τις δύο μεριές. Ωφέλησε μήπως τη νικήτρια παράταξη; Δεν είμαι βέβαιος. Όταν επιχειρήθηκε κάποια μικρή ανεξαρτησία, επιβλήθηκε, με την ανοχή τουλάχιστον των προστατών μας, δικτατορία, που υπέταξε όλους, συμπεριλαμβάνοντας τους τέως νικητές του εμφυλίου, και κατέληξε στην εθνική τραγωδία της Κύπρου.

Ο μεγάλος αντίπαλος των ΗΠΑ ήταν η Σοβιετική Ένωση. Οι ΗΠΑ εξόπλισαν τους αντάρτες στο Αφγανιστάν για να πολεμήσουν τους Σοβιετικούς κι εκείνοι αποτίναξαν την κατοχή της ΕΣΣΔ. Φυσικά εγκαταστάθηκε άλλη κατοχή, των ΗΠΑ αυτή τη φορά. Και οι εξοπλισμένοι από τις ΗΠΑ απάνθρωποι Ταλιμπάν, έδωξαν την Αμερικανική κατοχή από τον τόπο τους. Είχαν προηγουμένως ανατινάξει τερατωδώς τους δίδυμους πύργους και οι Αμερικανοί είχαν δολοφονήσει αδίκαστο τον Μπιν Λάντεν. Οι ακραίοι που νίκησαν ξαναγυρίζουν πίσω την ιστορία σε ανατριχιαστικές στιγμές, με υπόδουλη τη γυναίκα, απουσία στοιχειώδους ελευθερίας στην έκφραση κλπ. Τι θα έπρεπε να κάνει ο “καλός ποιμένας”;

Ασφαλώς δεν υπάρχει αξιόπιστη απάντηση. Πάντως θα προσδοκούσα από μια μεγάλη δύναμη να προσφέρει βοήθεια όχι για δικό της συμφέρον, αλλά για το συμφέρον εκείνου που τη ζητά. Είναι όμως ουτοπικό. Εξάλλου, δεν μας ενδιαφέρει, αφού δεν είμαστε μεγάλη δύναμη. Εμείς όμως θα έπρεπε καταρχήν να μη φθάνουμε τις δικές μας αντιπαραθέσεις στα όρια της βίαιης αναμέτρησης. Όμως τι γίνεται όταν από δύο μεγάλες μανιχαϊστικές, (άσπρο-μαύρο) παρατάξεις μας, η μειοψηφία είναι καλά οργανωμένη; Μπορεί η “καλή”, αλλά αδύναμη πλειοψηφία να ζητήσει ενίσχυση από κάποιον μεγάλο ξένο. Αυτό ακριβώς είναι που ισχυρίζομαι πως δεν πρέπει να κάνουμε, ή, αν το κάνουμε, να γίνει με μεγάλη προσοχή. Θα εξηγήσω τι εννοώ. Αν στον εμφύλιο πόλεμό μας είχαμε έγκαιρα καταλήξει σε διακοπή του, θα ακολουθούσαν ενδεχομένως επικράτηση της ισχυρότερης από τις παρατάξεις και πολλές, κάποιες άδικες, εκτελέσεις. Οσεσδήποτε και αν ήταν οι εκτελέσεις θα ήταν λιγότερες από τις δεκάδες χιλιάδες των νεκρών Ελλήνων στον εμφύλιο. Η επικρατούσα κατάσταση κάποτε θα αναγκαζόταν να απαλύνει τη βίαιη επιβολή της. Αυτό θα γίνει κάποια στιγμή και με τους Ταλιμπάν. Από τους ξένους που θα ενδιαφερθούν προσδοκώ απομόνωση και επιβολή αυστηρών κυρώσεων στον ολοκληρωτισμό που επικράτησε σε ένα κράτος. Οποιαδήποτε βοήθεια όμως κι αν δοθεί, σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται να επιτραπεί στον ισχυρό ξένο να πατήσει ένοπλος στον τόπο μας. Στην αντιδικία μας με ένα κακό γείτονα, εμείς ξέρομε ότι έχομε δίκιο, αλλά κι αυτός ισχυρίζεται πως αυτός έχει δίκιο. Χρειαζόμαστε την ξένη βοήθεια. Όχι όμως για να πολεμήσουν για χάρη μας εναντίον των επιθετικών αντιπάλων μας. Σ΄ αυτή την περίπτωση, ακόμη κι αν νικήσουμε, θα είμαστε δούλοι των ξένων που προσκαλέσαμε. Απελευθερωτικό πόλεμο έκανε το Βιετνάμ. Ζητάμε από τους ξένους φίλους εξοπλισμό, επιβολή κυρώσεων στους “κακούς” άλλους, όχι να πολεμήσουν για λογαριασμό μας. Κι ακόμη δεν μπορεί να είναι όλο το δίκιο με το μέρος μας. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε μια όχι απόλυτα ευμενή διαιτησία ενός διεθνή παράγοντα. Έτσι τουλάχιστον, θα έχουμε κάποια κέρδη ή τις ελάχιστες δυνατές απώλειες ενώπιον της επιθετικότητας κάποιων.

Ο ισχυρός ξένος θα φερθεί σαν “καλός ποιμένας”. Θα φροντίζει να έχουμε να φάμε, να μιλάμε, όσο δεν συνοδεύονται οι φωνές μας με κίνδυνο γι΄ αυτόν, και θα εκμεταλλεύεται την προστασία που μας παρέχει για δικό του όφελος. Αν συγκρουσθεί με κάποιον ισχυρό αντίπαλό του, εμείς θα έχουμε το όπλο στον ώμο, αλλά αυτός θα έχει το χέρι στη σκανδάλη. Εμείς θα είμαστε επομένως ο στόχος του αντιπάλου του που, αμυνόμενος, θα στρέφεται εναντίον μας. Εμείς, αντίθετα, θα κρατάμε επισκοπώ το όπλο, αλλά με το ξένο χέρι στη σκανδάλη, δεν θα μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε αν εμείς απειλούμαστε από κάποιον. Όσο ευπρόσδεκτος είναι κάθε ξένος που έρχεται άοπλος να ζητήσει βοήθεια, τόσο πιο αρνητικοί πρέπει να είμαστε στην ιδέα ότι δεχόμαστε, πολύ περισσότερο προσκαλούμε, κάποιον ξένο ένοπλο στον τόπο μας. Ακόμη κι όταν έρχεται για να μας προστατέψει.

Δεν συνιστώ να ανεχθούμε τον ολοκληρωτισμό ή ένα άδικο καθεστώς χωρίς αντίδραση. Η άρχουσα τάξη είναι ισχυρότερη, θα μας συντρίψει. Και χωρίς απέξω βοήθεια δεν γίνεται τίποτε. Όμως, ισχυρίζομαι, η απέξω βοήθεια δεν επιτρέπεται να αντικαταστήσει τη δική μας προσπάθεια. Και κάτι ακόμη. Ο Σόλων τιμωρούσε αυτούς που έμεναν έξω από την πολιτική στις αντιπαραθέσεις: τιμον εναι (τοι ἀπεστερημένον τν πολιτικν δικαιωμάτων) τν ν στάσει μηδετέρας μερίδος γενόμενον.” Οι πολλοί πρέπει να ασχοληθούν ενεργά με την πολιτική, έστω και κινδυνεύοντας.

One thought on “ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ

  1. Πρόσεχε: Συ ει ο ποιμήν ο καλός των πολλών αναγνωστών σου, γιατί τους έχεις πείσει να πιστεύουν στον λόγο σου ως τον λόγον της αληθείας.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s