ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 4 Ιουνίου 2021

Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ γεμίσατε τὴν γῆν καὶ κυριεύσατε αὐτήν, καὶ ἐξουσιάζετε ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ ἐπὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ παντὸς ζώου κινουμένου ἐπὶ τῆς γῆς“. Η εντολή έχει τηρηθεί. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν είχε αυξηθεί τόσο ο πληθυσμός των ανθρώπων, ποτέ δεν είχε γεμίσει τη γη ούτε την είχε κυριεύσει, ή εξουσιάσει τα ζωντανά πάνω της. Είναι όμως επιτυχία η εξουσία του ανθρώπου πάνω στα πάντα;

 Ο μύθος του Σίσυφου αντανακλά το φόβο του υπερπληθυσμού και στη Ρωμαϊκή εποχή είχε διατυπωθεί η αγωνία μήπως η υπερβολική αύξηση του πληθυσμού δεν θα επιτρέπει στη γη να μας θρέψει. (Σενέκας;). Πολύ αργότερα (1798) ο T.R.Malthus παρουσίασε την άποψή του ότι οι άνθρωποι είχαν την τάση να χρησιμοποιούν την αφθονία που παρήγαν για την αύξηση του πληθυσμού μάλλον παρά για τη διατήρηση μιας υψηλής ποιότητας ζωής. Αυτά είναι προβλέψεις ότι ο πλανήτης μας δεν θα μπορεί να θρέψει τους ανθρώπους που δημιούργησε. Οι προφητείες δεν επαληθεύθηκαν. Οι άνθρωποι πάνω στη γη έχομε υπερβεί τα 7 δισεκατομμύρια και οι λιμοί έχουν σχεδόν εξαφανισθεί. Κι όμως, η ανθρωπότητα, ίσως η ζωή πάνω στον πλανήτη, οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια προς τον αφανισμό. Γιατί;

Θάνατος μπορεί να έλθει και από ασιτία και από ειλεό, από αδυναμία είτε για πρόσληψη των αναγκαίων είτε για αποβολή των αχρήστων. Και αυτός είναι ο μεγάλος κίνδυνος που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή. Ο πλανήτης μας δηλητηριάζεται από τα απόβλητα των δραστηριοτήτων μας. Η ικανότητα της φύσης να ανακυκλώνει αγγίζει τον κορεσμό χάρη στην εξουσία του ανθρώπου. Τα πλαστικά που χρειάζονται αιώνες για να ανακυκλωθούν, έχουν απλωθεί παντού, ακόμη και στους ωκεανούς, η βιοποικιλία περιορίζεται με εξαφάνιση μυριάδων ειδών μέσα σε λίγες δεκαετίες, η παραγωγή διοξειδίου του άνθρακα και δηλητηριωδών αερίων δεν προλαβαίνει να ανακυκλωθεί και η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται σταθερά, με λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική. Προβλέπεται ότι, αν δεν ληφθούν τώρα κατάλληλα μέτρα διεθνώς, η μέση θερμοκρασία του πλανήτη μας θα ανέλθει κατά 10οC σε λιγότερο από ένα αιώνα. Τέτοια θερμοκρασία είναι ασύμβατη με τη διατήρηση του ανθρώπινου τουλάχιστον είδους. Αφήνω την ικανότητα του ανθρώπου να αφανίσει κάθε ίχνος ζωής αν χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά όπλα που έχει στη διάθεσή του. Τέτοιες καταστάσεις δημιουργούν τις συνθήκες για μαζικές μετακινήσεις λαών, με όλες τις συνέπειες που ήδη βιώνομε.

Πίσω από αυτή τη δυσοίωνη πρόβλεψη βρίσκεται ο υπερπληθυσμός. Ενμέρει οι συνέπειες του πληθυσμού δεν οφείλονται σ΄ αυτόν καθαυτόν, αλλά στο συγχρωτισμό που δημιουργεί. Οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τη ζούγκλα, τις πεδιάδες, για να ζήσουν σε συστάδες που ονόμασαν πόλεις. Η συγκέντρωση σε πόλεις έχει πολλαπλά πλεονεκτήματα, καθώς διευκολύνει τη συνεργασία τους, την “πρόοδο”, τον πολιτισμό, ενώ η δυνατότητα για ανεύρεση ερωτικού συντρόφου πολλαπλασιάζεται. Ωστόσο, τέτοια συσσώρευση εκθέτει σε κινδύνους. Επιδημίες μόνο σε συγχρωτισμούς αναπτύσσονται. Λιμός είναι ενδεχόμενος σε ανώμαλες περιόδους, όπως σε πόλεμο, όταν κλείνουν οι δρόμοι και στις πόλεις γίνεται μόνο κατανάλωση, όχι παραγωγή αναγκαίων τροφών. Επομένως, αραίωση του πληθυσμού θα μπορούσε να επιτύχει ανακούφιση. Αυτό σημαίνει διεθνώς να στραφεί η παγκόσμια οικονομία στο να γονιμοποιήσει έρημους τόπους, Σαχάρα, Σιβηρία κλπ. Σε εθνικό επίπεδο, σημαίνει να δώσουν οι κυβερνήσεις κίνητρα να εργασθεί ο κόσμος στην ερημιά, π.χ. στην πατρίδα μας στα 6000 σχεδόν νησιά μας από τα οποία σήμερα είναι κατοικημένα διψήφιος αριθμός μόνο. Ακόμη και τα πιο άγονα μέρη διαθέτουν ενέργεια, φυσική, περίπου δωρεάν, ήλιο, ανέμους, κύματα, και βιολογική, ψάρια και άλλα θαλασσινά που μπορούν να καλλιεργούνται. Μπορούν επίσης τέτοια νησιά να γίνουν κέντρα ανακύκλωσης για παραγωγή ζωοτροφών ή κοπριάς ή λιωμένων πλαστικών και μετάλλων. Σωστή κίνηση αυτή τη στιγμή είναι η δημιουργία εγκαταστάσεων της VW στην Αστυπάλαια, ένα νησάκι με λίγο παραπάνω από 1000 κατοίκους. Σημαίνει επίσης εθνικά να δημιουργηθούν αντικίνητρα για απομάκρυνση των πολιτών από τις μεγαλουπόλεις, π.χ. εφαρμόζοντας αυστηρούς πολεοδομικούς κανόνες που θα βελτιώσουν ποιοτικά τη ζωή τους, αλλά η υλοποίησή τους θα στηρίζεται σε φορολόγηση των κατοίκων που θέλουν να παραμείνουν, ενώ εκείνοι που θα γίνει αναγκαία η κατεδάφιση των σπιτιών τους θα αποζημιωθούν πάλι με φορολόγηση των πολιτών.

Η ανακατανομή του πληθυσμού θα προσφέρει ανακούφιση, αλλά όχι θεραπεία, όσο διατηρείται ο υπερπληθυσμός. Κάθε μέτρο κατ΄ αυτού είναι εξαιρετικά οδυνηρό. Μπορεί να αφορά θανατώσεις. Π.χ. γίνεται τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Ή θανατώνονται εκλεκτικά οι γέροι, μια και έχει αυξηθεί πρωτοφανώς το ποσοστό τους, που και ανίκανοι είναι να προσφέρουν οτιδήποτε χρήσιμο στην κοινωνία και το κόστος της διατήρησής τους είναι τεράστιο. Ο αρχαίος νομοθέτης Αριστείδης, ένας από τους 7 Σοφούς, είχε θεσπίσει το «Κείον το νόμιμον». Σύμφωνα με αυτό, όσοι υπερέβαιναν το 60ό έτος της ηλικίας τους «αυτεκωνιάζοντο», δηλ. αυτοκτονούσαν με κώνειο. Ηπιότερα μέτρα θα ήταν π.χ. να περικόβονται οι γεροντικές συντάξεις μόλις φθάσει κάποιος πάνω από μια ηλικία ή να αφήνεται αυτός αβοήθητος σε μια πανδημία που πλήττει ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους, όπως του τρέχοντος κορωνοϊού. Εναλλακτικά, μπορούμε να μειώσουμε τα παιδιά. Οδηγούμε π.χ. στον Καιάδα κάθε παιδί που γεννιέται με συγγενή ανωμαλία. Οποιοσδήποτε τρόπος που σημαίνει θανάτωση, είναι απαράδεκτος. Μέτρα όμως εναντίον όντων που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί μπορεί, έστω και ανεπιθύμητα, να γίνονται πιο ανεκτά. Η Κίνα εφάρμοσε για μερικές δεκαετίες μέτρα που δεν επέτρεπαν σε ένα ζευγάρι να έχει πολλά παιδιά. Η διεθνής κοινή γνώμη το είδε με αποτροπιασμό. Ήδη έχει αναθεωρήσει αυτή την πολιτική. Γενικά η άνοδος του πολιτιστικού επιπέδου δρα αποτρεπτικά στη γεννητικότητα, ενδέχεται όμως να μην αρκεί. Θα μπορούσε το κράτος να δίνει γενναία επιδόματα για κάθε παιδί που γεννιέται ως τα δύο παιδιά ανά μητέρα. Με τη γέννηση κάθε παραπάνω παιδιού, θα παύει να επιδοτεί τα επιπλέον. Πιο αυστηρά, θα μπορούσε κάθε παιδί, πέρα από π.χ. τα δύο, να το αναλαμβάνει η πολιτεία αμέσως με τη γέννησή του. Θα δοθεί σε άκληρα ζευγάρια για υιοθεσία ή θα τοποθετηθεί σε ειδικό περιποιημένο χώρο, όπου θα χορηγείται παιδεία εθνική και ανθρωπιστική, ανεξάρτητα από την κληρονομική προέλευση, ως την ενηλικίωση. Όταν τα ζευγάρια δεν θα μπορούν να έχουν πάνω από δύο παιδιά, θα αποφεύγουν να τα αποκτήσουν. Όλες οι λύσεις σημαίνουν περιορισμό των επιθυμιών μας. Προφανώς, υπάρχουν κι άλλες σκέψεις. Εδώ όμως θέλω να τονίσω ότι όλες θα είναι επώδυνες, αλλά αναγκαίες, για να επιβιώσει η ανθρωπότητα.  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s