ΓΕΝΙΑ

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθ. καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 22 Μαΐου, 2021

«Για τα παιδιά μας πασχίζομε και νοιαζόμαστε». Ακούω συχνά πολλούς να το επαναλαμβάνουν. Πόση επίγνωση έχουν για ό,τι λένε;

Συχνά προσπαθούμε να εξασφαλίσουμε μια περιουσία ν΄ αφήσουμε στα παιδιά μας, μια οικονομική «αποθήκη», ένα κεφάλαιο, που να μπορεί μάλιστα, να αναπαράγεται. Ένα χωραφάκι, ένα μαγαζάκι, ένα διαμερισματάκι, μια πελατεία, ό,τι μπορούμε τέλος πάντων.  Είναι όμως αυτός ο τρόπος ο καταλληλότερος για εξασφάλιση της ερχόμενης γενιάς;

Ο φόβος του υπερπληθυσμού, ότι η γη δεν θα μπορέσει να τρέφει τον αυξανόμενο πληθυσμό έχει διατυπωθεί από τη Ρωμαϊκή εποχή. Σήμερα ο πληθυσμός είναι πολλαπλάσιος, αλλά οι θάνατοι από λιμό ποτέ άλλοτε δεν ήταν λιγότεροι. Η πρόοδος της επιστήμης και τεχνολογίας πέτυχε το θαύμα. Αν εργασθούμε προς αυτή την κατεύθυνση, δουλεύομε για τα παιδιά μας. Είναι όμως έτσι;

Για να χτίσω το διαμερισματάκι ή να στήσω την επιχειρησούλα που θα αφήσω στα παιδιά μου, αναγκάζομαι να δανεισθώ. Ποιος θα αποπληρώσει αυτό το δάνειο που είναι μακροπρόθεσμο μερικών δεκαετιών. Μήπως φορτώνω τα παιδιά μου με υποχρεώσεις που ούτε τις ζήτησαν ούτε τις αντέχουν;

Η τεχνολογική πρόοδος έχοντας εξασφαλίσει πρωτοφανή μακροζωία, κυρίως καταπολεμώντας την πείνα και την αρρώστια, συνδέεται με συνεχή παραγωγή απορριμμάτων που δηλητηριάζουν την επιφάνεια της γης. Σήμερα ο υπερπληθυσμός είναι πρόβλημα, όχι τόσο διότι δεν μπορεί να τον θρέψει η γη, όσο διότι τα παραγόμενα απόβλητα από την ανάπτυξη δεν προλαβαίνουν να ανακυκλωθούν. Σε κάθε κρυολογηματάκι του παιδιού μου απαιτώ από το γιατρό να του δώσει ένα αντιβιοτικούλι (αλλιώς, υπάρχουν κι άλλοι γιατροί). Και ήδη τα περισσότερα αντιβιοτικά έχουν προκαλέσει την ανάδυση ανθεκτικών μικροβίων. Κι όταν πραγματικά θα έχει ανάγκη από αντιβιοτικό το παιδί μου, αυτό θα είναι άχρηστο. Το πρόβλημα αντιμετωπιζόταν μέχρι πρότινος με ανακάλυψη όλο και νεότερων βιοθεραπευτικών. Πάνε όμως πάνω από 3 δεκαετίες που δεν έχει εμφανισθεί νέο αντιβιοτικό. Απαιτείται πολυδάπανη έρευνα για ένα φάρμακο που θα πάρει ο άρρωστος λίγες μέρες. Δεν είναι πιο επικερδές να παρασκευάζουν οι φαρμακοβιομηχανίες φάρμακα που θα τα παίρνουν οι πολύ περισσότεροι υγιείς ισόβια, (αντιυπερτασικά, αντιχοληστερινικά, εμβόλια κλπ);

Να στήσω ένα σπιτάκι (όχι για μένα, για τα παιδιά μου). Βρίσκω ένα οικοπεδάκι φτηνό, εκτός σχεδίου, στη ρεματιά, το οικοδομώ αυθαίρετα (πληρώνοντας μίζες) κι ύστερα ποιος τολμά να μου το γκρεμίσει, εμένα του φτωχού μεροκαματιάρη (ή εμένα του μεγιστάνα που έφτιαξα την κιτς βιλάρα με την πισίνα); Θα έλθει η ώρα να νομιμοποιηθεί. Αν δεν μου το κάνει ο βουλευτής, δεν τον ξαναψηφίζω ούτε κι όσοι τους επηρεάζω. Δεν έγινε βουλευτής με κλήρο, όπως στη δημοκρατία, αλλά με την ψήφο μου. Τσάμπα θα του τη δώσω; Και βέβαια όταν βρέξει λίγο περισσότερο, θα πλημμυρίσουμε (πού είναι επιτέλους το κράτος;). Με την πίεσή μας, θα κλείσουν τα ρέματα, δημιουργώντας μεγαλύτερες καταστροφές όπου αλλού στραφούν τα νερά. Στα τέως ανατολικά καθεστώτα, οι άνθρωποι έμεναν σε σπίτια πιο κακοφτιαγμένα και από τα αυθαίρετα δικά μας. Πλήρωναν ασήμαντο ενοίκιο, ενώ δεν είχαν δώσει ούτε καπίκι για να χτιστούν. Άστεγοι δεν υπήρχαν. Εγώ το έφτιαξα το διαμέρισμά μου μόνος μου. Καμαρώνω! Ή μπορεί και να πήρα κάποιο μακροπρόθεσμο δάνειο (που θα το ξεπληρώσουν τα παιδιά μου). Όμως, το σπίτι είναι δικό μου. Κανένας δεν μπορεί να με βγάλει από μέσα. Τότε όμως γιατί πληρώνω ΕΝΦΙΑ; Κι αν δεν έχω να αποπληρώσω τη δόση του δανείου ή τον ΕΝΦΙΑ; Πόσο δικό μου είναι;

Ο λιμός είναι σήμερα απίθανος. Οι μεγάλες ηλικίες θυμούνται τους τουμπανιασμένους από την πείνα στην κατοχή. Κι ούτε μας λείπουν τα καταναλωτικά αγαθά, όμορφα ρούχα, απορρυπαντικά, ηλεκτρονικές συσκευές και τόσα άλλα. Βγαίνω από τη σουπερμάρκετ φορτωμένος με πλαστικές σακούλες ξέχειλες. Κι ύστερα, τις χρησιμοποιώ για να πετάξω τα άφθονα σκουπίδια μου (που δεν είναι εντελώς άχρηστα, αφού βλέπω κόσμο, καλοντυμένο μερικές φορές, να ψάχνει στους κάδους). Κι οι πλαστικές σακούλες τι γίνονται; Σε σκουπιδότοπους προσφέρονται για αυτοανάφλεξη και πυρπόληση του γειτονικού δάσους, που τις περισσότερες φορές δεν το έκαψαν ασυνείδητοι εμπρηστές (που άντε να τους βρεις), αλλά η αμεριμνησία μας. Ή οδηγούνται στη θάλασσα (που δεν είναι πια απέραντη) ρυπαίνοντάς την για πολλούς αιώνες.

Μετά την αστική Γαλλική επανάσταση, άρχισαν να διαφοροποιούνται τα εμβλήματά της. Η Ελευθερία έγινε ελευθερία της αγοράς που δημιουργεί ανισότητες και απ΄ αυτές ανελευθερία των μη εχόντων. Επιτεύχθηκε συγκρουσιακά με κάθε είδους βία, επαναστατική, δικτατορική, με πόλεμο. Τη στήριξε η «φιλελεύθερη» παράταξη και, τελευταία, η «νεοφιλελεύθερη», παγκοσμιοποιημένη παράταξη που αποδείχθηκε πιο αποτελεσματική από κάθε άλλη για την ανάπτυξη. Και πιο αποτελεσματική από κάθε άλλη για ρύπανση. Η Ισότητα, εξίσου συγκρουσιακή, αναπτύχθηκε στον πάλαι ποτέ υπαρκτό σοσιαλισμό. Οδήγησε στο να είναι «όλοι ίσοι, αλλά κάποιοι πιο ίσοι από τους άλλους». Και βέβαια κατάργησε όχι μόνο την ελευθερία της αγοράς, αλλά και την ατομική. Τελικά κατέρρευσε. Από το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης, παρέμεινε η Αδελφοσύνη, ασαφής, καταγόμενη πιθανώς από το ότι είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Πατέρα. Ξεχάστηκε για πολύ, ίσως λόγω της ασάφειάς της. Τα τελευταία χρόνια μεταφράσθηκε σε αλληλεγγύη. Κι αυτή ερμηνεύθηκε από τη Γερμανική αυθεντία ως «δίνεις και παίρνεις». (Μα αν μπορούσα να δίνω, τι τη θέλω την αλληλεγγύη;).

Από τη Γαλλική Επανάσταση αναπτύχθηκαν ως πρόσφατα δύο βασικές παρατάξεις, και οι δύο συγκρουσιακές. Οι «δεξιές, φιλελεύθερες» και οι «αριστερές, εξισωτικές». Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε να εμφανίζεται δειλά μια τρίτη, μη συγκρουσιακή, παράταξη, των οικολόγων. Οι σύγχρονοι οικολόγοι δεν την έχουν μελετήσει επαρκώς και παραπαίει σε ακρότητες. Θα όφειλε να προσδιορισθεί καλύτερα ως μέριμνα για την επόμενη γενιά. Αντ΄ αυτού, συνηθέστερα εμφανίζεται με την αρνητική μορφή της. Όχι στην αυθαίρετη δόμηση, στις πλαστικές σακούλες, στην ανάπτυξη. Έχει όμως ληφθεί προηγουμένως μέριμνα για στέγαση του λαού, για δίχτυα για .ψώνια, όπως όταν εγώ ήμουν παιδί, και για σωστή αποκομιδή των σκουπιδιών; Η ταλάντωση από την ανάπτυξη με λιτότητα (νηστεία) στην κατανάλωση (θυσία, πασχαλιά) με ανακύκλωση των ρύπων επιτρέπει ανάπτυξη χωρίς ρύπανση. Και βέβαια αλληλεγγύη σημαίνει, όπως στους τρεις Σωματοφύλακες «όλοι για έναν και ένας για όλους». Ο δανεισμός, εξωτερικός και εσωτερικός, όπως και η έκδοση νομίσματος, οδηγούν σε πληθωρισμό που είναι ευλογία, αν προϋπάρχει λεπτομερές σχέδιο οικολογικών επενδύσεων που θα τον απορροφήσουν και το προϊόν τους θα αποπληρώσει το (δημιουργικό) πληθωρισμό. Χωρίς σχέδιο ανάπτυξης, είναι μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές κατάρες, έστω κι αν τα χρέη μας κουρευτούν.

2 thoughts on “ΓΕΝΙΑ

  1. Χαιρετίσματα από το Άμστερνταμ.
    Είναι και ο Νικόλας εδώ;

    Στις Σάβ, 22 Μαΐ 2021, 07:53 ο χρήστης Δημήτρης Α. Σιδερής έγραψε:

    > dimitrissideris posted: ” Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθ. καρδιολογίας,
    > dimitrissideris.wordpress.com Ηπειρωτικός Αγών, 22 Μαΐου, 2021 «Για τα
    > παιδιά μας πασχίζομε και νοιαζόμαστε». Ακούω συχνά πολλούς να το
    > επαναλαμβάνουν. Πόση επίγνωση έχουν για ό,τι λένε; Συχνά προσπαθο”
    >

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s