Εθνικός ηρωισμός και εθνική προδοσία

Εθνικός ηρωισμός και εθνική προδοσία

Δημήτρης Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 18 Φεβρουαρίου 2021.

Επετειακό. Αμφιβάλλω αν συμφωνεί κάποιος με όσα γράφω. Όλοι οι ηγέτες που γνώρισα έκαναν και καλά και κακά στον τόπο μας. Ανάλογα και από ποια σκοπιά θα το δει κανένας. Η καθαρά εθνική σκοπιά ήταν διττή και αντίθετη. Από τη μια η “εθνικοφροσύνη”, με δεξιό υπόβαθρο, από την άλλη ο “πατριωτισμός” με αριστερό. Όλες αυτές τις 8 δεκαετίες πάντως, εγώ είδα δύο μεγάλους ηγέτες που καθόρισαν όσο κανένας άλλος, θετικά ή αρνητικά, την ιστορία της γενιάς μου.

Στην πρώτη περίπτωση, μια ξένη δύναμη ζήτησε από τον τότε ηγέτη μας να επιτρέψει την ελεύθερη διέλευση του ξένου στρατού από την μεθόριο, προκειμένου στη συνέχεια να καταλάβει κάποια στρατηγικά σημεία της Ελλάδας. Ο πρωθυπουργός αρνήθηκε (28.10.40). Ανεξάρτητα από κάθε άλλη πλευρά με θετικά ή αρνητικά στοιχεία, σας παρακαλώ να κρίνετε τη στάση του με κριτήριο αμιγώς την ελευθερία της πατρίδας, των παιδιών, γυναικών, της έδρας της πατροπαράδοτης  θρησκείας μας, των τάφων των προγόνων μας.

Στη δεύτερη περίπτωση, μια ξένη δύναμη ζήτησε από τον τότε ηγέτη μας “…αι ένοπλοι δυνάμεις … και το υπό τον έλεγχόν των υλικόν να δύνανται να εισέρχωνται, εξέρχωνται, κυκλοφορούν, υπερίπτανται ελευθέρως εν Ελλάδι και εις τα χωρικά της ύδατα…”. Ο πρωθυπουργός υπέγραψε αυτή τη συμφωνία (18.02.52). Σας παρακαλώ, να κρίνετε τη στάση του με κριτήριο αμιγώς την ελευθερία της πατρίδας, των παιδιών, των γυναικών, της έδρας της πατροπαράδοτης θρησκείας μας, των τάφων των προγόνων μας.

Βέβαια, ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν δικτάτορας. Είχε καταλάβει βίαια την εξουσία και είχε εκτοπίσει/φυλακίσει μερικές χιλιάδες πολιτών που, μετά το θάνατό του, παραδόθηκαν δέσμιοι από τους διαδόχους του για να οδηγηθούν στα ναζιστικά στρατόπεδα. Ως δικτάτορας δεν είχε ούτε τη λαϊκή ανοχή ούτε και διάδοχη κατάσταση. Και οι ολέθριες συνέπειες της διακυβέρνησής του μας στοιχειώνουν ακόμη σήμερα. Για όλους αυτούς τους λόγους η αριστερά ιδιαίτερα, αλλά και, μουδιασμένα, η δεξιά, τον απορρίπτουν. Βλέπεις, σήμερα έχομε “δημοκρατία”. Από αμιγώς εθνική σκοπιά όμως, εγώ θα τον θεωρούσα εθνικό ήρωα. Πολλές φορές έχω εξομολογηθεί πως οι πολιτικές θέσεις μου είναι γενικά αιρετικές.

Από την άλλη ο Αλέξανδρος Παπάγος ήταν δημοκρατικά εκλεγμένος. Βέβαια, μπορεί να υπάρχει αμφισβήτηση για το πόσο “δημοκρατικά” ήταν εκλεγμένος, όταν το κόμμα που εξέφραζε τότε σημαντικό ποσοστό του λαού ήταν εκτός νόμου και οι φυλακές και οι εξορίες ήταν γεμάτες με χιλιάδες πολιτών που είτε ανήκαν στο εκτός νόμου κόμμα είτε θεωρούνταν ότι συνοδοιπορούσαν μ΄ αυτό. Από αμιγώς εθνική σκοπιά όμως εγώ θα τον θεωρούσα εθνικό προδότη. Είπαμε, ιδέες αιρετικές.

Η συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ (Πλαστήρας) δεν ήταν ακριβώς το ίδιο πράγμα, όπως οι Αμερικανικές βάσεις. Κι αυτό διότι, έστω και ελάχιστα, μετέχομε στη λήψη αποφάσεων που, όσο και αν διέπονται από την κυρίαρχη δύναμη μέσα του, πάντως είναι πολυπρόσωπες, ενώ για κάποια σπάνια θέματα διατηρούμε το δικαίωμα της αρνησικυρίας, του βέτο.

Η στάση του Παπάγου θα μπορούσε να έχει θεωρηθεί απολύτως αναγκαία για τις τότε συνθήκες. Όμως, για μας, ή μόνο για τη συμπαράταξη των δυνάμεων στην οποίαν ανήκαμε; Είχε προηγηθεί ο ολέθριος εμφύλιος πόλεμος. Στη διάρκειά του είχε δοθεί άφθονη βοήθεια στον εθνικό στρατό από τους Βρετανούς αρχικά, τους Αμερικανούς στη συνέχεια. Από τη Σοβιετική πλευρά, αντίθετα δεν διατέθηκε ποτέ ούτε ένα βόλι, ούτε ένα ρούβλι, ούτε μια λέξη. Η αξιόλογη βοήθεια από τις σοσιαλιστικές χώρες δεν ήταν επαρκής για αγορά αρμάτων και αεροπλάνων. Πώς τεκμηριωνόταν επομένως τότε, μετά τη συντριβή της ένοπλης αριστεράς, ο φόβος μιας σοβιετικής απειλής; Βέβαια, απειλή υπήρχε, όχι όμως εναντίον μας. Η Ρωσία είναι μια απέραντη ενδοχώρα χωρίς λιμάνια. Τα λιμάνια της στη Βόρεια Θάλασσα είναι παγωμένα το μισό χρόνο. Έτσι, το ενδιαφέρον της Ρωσίας, εδώ και πολλούς αιώνες στρεφόταν πάντοτε προς την Ανατολή. Δυτικά της υπήρχε άλλη ενδοχώρα, επίσης χωρίς λιμάνια, και γι΄ αυτό ποτέ στην ιστορία της η Ρωσία δεν προσπάθησε να επεκταθεί δυτικά. Αντίθετα, επανειλημμένα δέχθηκε εισβολείς, Πολωνούς, Σουηδούς, Γάλλους, Γερμανούς. Η απειλή όμως υπήρχε και ήταν ιδεολογική, όχι γεωπολιτική ή στρατιωτική. Με το 1/4 σχεδόν των Ιταλών και των Γάλλων να ψηφίζουν τότε κομμουνιστικό κόμμα, ο κίνδυνος ανατροπής από μέσα υπήρχε. Όχι όμως σαν εισβολή σοβιετικών στρατευμάτων στη Γαλλία ή στην Ιταλία ή σε άλλη χώρα της Ευρώπης. Η παρουσία σοβιετικών στρατευμάτων στις “δορυφόρες” χώρες είχε τη μορφή των “ελευθερωτών”, που ξέμειναν εκεί, όταν πια δεν χρειαζόταν η ελευθερωτική δράση τους. Αντίθετα, τα Βρετανικά και Αμερικανικά στρατεύματα έμεναν εδώ χωρίς να έχουν πολεμήσει στον τόπο μας τους Γερμανούς για να μας ελευθερώσουν. Ήταν εδώ, όχι σαν ελευθερωτές, αλλά (πώς να το κάνουμε;) ως κατακτητές (έγραφε ο Τσώρτσιλ). Με τη σύμφωνη θέση κυβερνήσεων που μας είχαν επιβληθεί με αμφισβητούμενη νομιμοφάνεια από αυτούς τους ίδιους. Το ίδιο και οι κυβερνήσεις των δορυφόρων κομμουνιστικών χωρών, έχοντας τότε επιβληθεί από τους σοβιετικούς, συμφωνούσαν με την παραμονή των ξένων στρατευμάτων στον τόπο τους. Ο Γέρο Χρόνος αδυσώπητος παρέρχεται και διαρκώς μας θέτει το ερώτημα, εμείς τι κάνουμε σήμερα; “Στ΄ άρματα, στ΄ άρματα εμπρός στον αγώνα! Να πάρουμε τα όπλα/ να διώξουμ΄ απ΄ τον τόπο μας/ τον ξένο κατακτητή!” Δεν υπάρχει πιο αστόχαστη στάση από αυτή σήμερα. Καμιά βίαιη εξέγερση δεν επιτρέπεται, αν δεν υπάρχουν αφενός απόλυτη πίστη για το δίκαιό της και αφετέρου εύλογες πιθανότητες επιτυχίας. Ακόμη και με απόλυτη πίστη στο δίκαιο να διώξουμε τις Αμερικανικές βάσεις, οι πιθανότητες για τέτοια επιτυχία είναι μηδενικές. Ακόμη και χωρίς άμεση επέμβαση των Αμερικανών, οι κίνδυνοι δικτατορίας ή ακρωτηριασμού της επικράτειάς μας από γείτονες είναι παραπάνω από παρούσα. Από την άλλη, υπάρχουν και οι αντισταθμιστικοί παράγοντες.

Οι ΗΠΑ, μας αρέσει ή όχι, είναι η χώρα με τη μεγαλύτερη σύγχρονη τεχνολογική, επιστημονική, πολιτιστική προσφορά στον κόσμο. Έχει ανοιχτές τις πύλες της για όποιον Έλληνα το επιθυμεί. Οι επιβουλές από τους γείτονες δεν χρειάζεται να υποδαυλισθούν από τη Μεγάλη Δύναμη. Υπάρχουν χωρίς αυτήν, ενώ η παρουσία των ενόπλων της στον τόπο μας ενεργεί αυτή τη στιγμή μάλλον αποτρεπτικά σε τέτοιες διαθέσεις, με ειρηνοποιό επίδραση στην περιοχή μας. Τέλος, όπως κάθε τι άλλο, και κάθε ξένη κατοχή έχει ένα τέλος. Κάποτε, για απρόβλεπτους λόγους, η παρουσία Αμερικανικών στρατευμάτων στον τόπο μας θα γίνει ασύμφορη. Θα αποσυρθούν τότε, χωρίς μεγάλη προσπάθεια από τη μεριά μας. Και τότε;  τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s