ΑΥΞΗΣΕΙΣ

Δημ. Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitrissideris.wordpress.com

Ηπειρωτικός Αγών, 24 Ιανουαρίου 2020

Μαθαίνω ότι επίκεινται αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Πολύ χαίρομαι, καθώς η σύνταξή μου έχει περικοπεί κάτω από το μισό από εκείνην που είχα. Θα πρέπει όμως να είμαι πολύ ανάποδος άνθρωπος. Γιατί, ό,τι γίνεται από τους ηγέτες μας μου φαίνεται ανάποδο. Θα αναφερθώ στους τελευταίους δύο από αυτούς, που η πολιτεία τους μας είναι σχετικά πρόσφατη, όμως όλα όσα θα γράψω δεν αφορούν μόνον αυτούς, αλλά πρακτικά όλους τους αλληλοδιάδοχους ηγήτορες που είχαμε, όσο θυμάμαι.

Η πολιτική είναι μια ιδιότυπη ταλάντωση. Έχει περιοδικότητα με διαδοχικές φάσεις. Με το σύστημα των εκλογών ανανεώνεται η πολιτική ηγεσία και έτσι, σε σημαντικό βαθμό ελέγχεται το ενδεχόμενο να υπάρξουν ανεξέλεγκτες πολιτικές κρίσεις. Η μαθηματική έκφραση τέτοιων ταλαντώσεων υποδηλώνει ότι όσο πιο συχνές είναι οι προγραμματισμένες αλλαγές, που αποτελούν ελεγχόμενες πολιτικές κρίσεις, τόσο λιγότερο πιθανά είναι τα απρόβλεπτα πολιτικά συμβάματα. Από την άλλη, όσο αυξάνεται η συχνότητα τέτοιων ταλαντώσεων, τόσο αυξάνεται η κατανάλωση ενέργειας, που σημαίνει, για την πολιτική, οικονομικό κόστος. Όλοι ξέρουν ότι οι εκλογές κοστίζουν στις πολιτείες. Υπάρχει επομένως ένα άριστο, διαφορετικό για κάθε χώρα. Γενικά η ιδιοπερίοδος των ταλαντώσεων τόσο πιο μακρά είναι όσο μεγαλύτερος είναι ο ταλαντωτής, η χώρα δηλαδή εν προκειμένω.

Η πρόληψη των ανεπιθύμητων εξελίξεων οφείλεται στο ότι τέτοιες ταλαντώσεις δεν έχουν μόνο περιοδικότητα με αυτοματισμό, αλλά και μπορούν να διεγερθούν από ποικίλα ερεθίσματα, ώστε να δημιουργηθούν πρόωρες, πολιτικές σ΄ αυτή την περίπτωση, κρίσεις. Μια παρόξυνση των σχέσεών μας με κάποιο γείτονα, το μεταναστευτικό κλπ είναι όλα έτοιμα να μας αποσυντονίσουν. Όμως σε κάθε ταλάντωση αυτού του τύπου, μετά την ολοκλήρωση μιας περιόδου, ακολουθεί η ανερέθιστη φάση, στη διάρκεια της οποίας είναι ανθεκτικό το σύστημα. Αυτό είναι άριστα γνωστό στους πολιτικούς. Αμέσως μετά τις εκλογές, η νέα κυβέρνηση έχει “μια περίοδο χάριτος”, στη διάρκεια της οποίας συγχωρείται να λάβει οποιοδήποτε αντιλαϊκό μέτρο. Στη συνείδηση του κόσμου θεωρείται ότι το κάνει η νέα κυβέρνηση αναγκασμένη από τα λάθη της προηγούμενης. Ε, για μένα είναι προφανές ότι αυτή η αρχική περίοδος μιας κυβέρνησης είναι η κατάλληλη για να σφίξει τα ζωνάρια των πολιτών, για να μαζέψει κεφάλαιο, να το επενδύσει και να επιτευχθεί κερδοφόρος ανάπτυξη. Τις παροχές θα πρέπει να τις κάνει όταν πλησιάζει το τέλος αυτής της κυβέρνησης. Θα κατηγορηθεί βέβαια για προεκλογική παροχολογία, για να μαζέψει ψήφους, και θα είναι εύλογη τέτοια κατηγορία. Όμως, αν οι παροχές αφορούν περισσότερο σε μη κερδοφόρους, αλλά αναγκαίους για όλους, θεσμούς, όπως είναι η υγεία, η παιδεία, η ασφάλεια κλπ και λιγότερο σε ατομικές αυξήσεις στον καθένα, δεν είναι. Μου φαίνεται λογικό. Τι γίνεται όμως;

Η κυβέρνηση Τσίπρα (και, επαναλαμβάνω ισχύει για όλες οι αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις) σπατάλησε το οποιοδήποτε απόθεμα υπήρχε σε ένα μεγαλόπνοο αγώνα, να αλλάξει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να κάνει επενδύσεις. Μάλλον σωστός ήταν ο σκοπός, η ΕΕ χρειάζεται ριζικές αλλαγές, εξάλλου δεν είδαμε το τέλος του αγώνα. Ο πρωταγωνιστής, ο τότε αρμόδιος υπουργός Βαρουφάκης αποπέμφθηκε προτού ολοκληρώσει την προσπάθειά του, με νίκη ή με ήττα. Όμως, η προσπάθεια ήταν άσχημα σχεδιασμένη και εξαρχής ήταν βέβαιη η αποτυχία. Ξεκίνησε έναν τέτοιο τιτάνιο αγώνα, χωρίς να έχει εξασφαλίσει ούτε ένα σύμμαχο. Άλλες χώρες που υπέφεραν το ίδιο όπως εμείς, Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρος, ήταν εναντίον μας. Ναι, ακόμη και τα αδέλφια μας οι Κύπριοι. Μα ξεκινάς τέτοιο αγώνα χωρίς έστω ένα συμπαραστάτη;

Αναγκάστηκε να κάνει τη διεθνώς γνωστή “kolotoumba” ο τότε πρωθυπουργός και με αιματηρές οικονομίες κατάφερε να τελειώσει τη θητεία του αφήνοντας σημαντικό απόθεμα, πλεόνασμα. Και αυτό το πλεόνασμα έρχεται ο επόμενος πρωθυπουργός, ο Μητσοτάκης (και το ίδιο ισχύει επαναλαμβάνω για όλες τις αλληλοδιάδοχες κυβερνήσεις) και το κάνει στον πρώτο χρόνο της κυβέρνησής του μισθούς και συντάξεις. Συντάξεις σημαίνει λεφτά σε μη εργαζομένους. Και αύξηση μισθών σημαίνει αύξηση αμοιβών χωρίς αύξηση παραγόμενου έργου. Μα αυτός είναι ο ορισμός του λαϊκισμού. Και μάλιστα ενός λαϊκισμού που είναι αμφίβολο αν θα βοηθήσει έστω και κομματικά την κυβέρνηση, αφού γίνεται απέχοντας τόσο πολύ από τις επόμενες εκλογές.

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζομε. Αν έχω δίκιο (και εύχομαι να μην έχω), τότε προκύπτει το ερώτημα, γιατί μια τόσο πασιφανής σκέψη δεν περνά από το μυαλό τόσων και τόσων έμπειρων πολιτικών; Νομίζω πως η αιτία είναι ότι τους λείπει το όραμα, ο σκοπός που επιδιώκουν. Κι αυτό ενδεχομένως από αδικαιολόγητες προκαταλήψεις. Ο κ. Τσίπρας ρωτήθηκε στην Αμερική από τον Κλίντον σε ποιους τομείς θα ήθελε να γίνουν επενδύσεις από Αμερικανούς στην Ελλάδα. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή μάλλον ξέχασε τα Αγγλικά του. Ο κ. Μητσοτάκης είδε το Μεγάλο Πρόεδρο, υποσχέθηκε να αγοράσει αεροπορικό στόλο, έδωσε βάσεις και δεν ξέρω τι άλλο του ζητήθηκε, όχι για να βοηθήσει εμάς στα προβλήματα που έχομε με τους γείτονές μας, αλλά τουλάχιστον να μη βοηθήσει εκείνους. Τέλος πάντων, τον είδε σε μια κακή συγκυρία. Αλλά συζήτησαν και για επενδύσεις. Ποιες; σε ποιους τομείς;

Επενδύσεις οφείλουν να γίνονται σε ένα τόπο εκεί όπου συναντιόνται οι ανάγκες του τόπου, οι πόροι του και η υπάρχουσα τεχνογνωσία. Αυτό απαιτεί σοβαρό επιστημονικό σχεδιασμό. Όταν εντοπισθούν οι ενδιαφέροντες τομείς, τότε, και μόνον τότε, αναζητούνται τα κεφάλαια. Αν προκύψουν κεφάλαια πριν υπάρξει σκοπός, ώσπου να βρεθεί αυτός, αυτά θα έχουν διασκορπισθεί σε ψηφοθηρικούς στόχους. Τέτοιος προγραμματισμός δεν έχω δει να γίνεται από πολιτικούς μας, με μερική εξαίρεση ενδεχομένως το Χαρίλαο Τρικούπη, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Κώστα Σημίτη. Η κοινωνία μας δεν τους αντάμειψε. Μάλλον εγώ στραβά αρμενίζω.

Γιατί όμως αυτή η λογική δεν ευδοκιμεί; Οι δεξιές κυβερνήσεις δεν δέχονται να προγραμματίζουν αυτές την ανάπτυξη. Να το κάνει ο ιδιωτικός τομέας, όχι η κυβέρνηση. Αλλιώς κομμουνισμός. Φτου κακά!. Και οι αριστερές δεν έχουν τα κεφάλαια να κάνουν τέτοιο σχεδιασμό. Κι όσα έχουν, να τα δώσουν σε ιδιώτες να ρουφούν το αίμα του λαού; Φτου κακά! Όμως αυτές είναι αδικαιολότητες προκαταλήψεις. Άλλος ο ρόλος του δημοσίου κι άλλος των ιδιωτών στην ανάπτυξη. Το δημόσιο έχει επιτελικό ρόλο, οι ιδιώτες εκτελεστικό. Ευθύνη του δημοσίου είναι να κάνει την έρευνα, να πάρει τις αποφάσεις του με βάση τα δεδομένα και τη βούληση του λαού, ενώ των ιδιωτών να προχωρήσουν έχοντας κάθε βοήθεια από το δημόσιο, όπως πάταξη της γραφειοκρατίας, φοροαπαλλαγές ή ελαφρύνσεις κλπ στους επιλεγμένους τομείς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

One thought on “ΑΥΞΗΣΕΙΣ

  1. Υπέροχη ανάλυση! Ίσως ο Χαρίλαος Τρικούπης, ενώ οι άλλοι όλοι είναι το αποτέλεσμα που φθάσαμε ως εδώ. Ο δε Καραμανλής ενώ τη 10-ετία 50-60 ήταν πράγματι συντηρητικός, στη μεταπολίτευση έκανε ένα σύνταγμα γεμάτο τρύπες και κρατικοποίησε τις περισσότερες κερδοφόρες Ελληνικές επιχειρήσεις για να γίνουν στη συνέχεια προβληματικές. Γενικά οι πολιτικοί ολόκληρου του πολιτικού φάσματος έχουν απαξιώσει την πολιτική σε τέτοιο βαθμό, που κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πάει να ανακατευτεί με αυτή τη λυματολάσπη που έχουν δημιουργήσει. Σε αυτό συνηγορεί και ο τύπος που για να ξεπληρώσει τα δάνεια του στους τοκογλύφους εξυπηρετεί τα σχέδια τους που έχουν να κάνουν με την κατάσταση την οποία βιώνουμε. Διέξοδος υπάρχει και είναι η προσπάθεια που κάνεις φίλε Δημήτρη!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s