ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Δημ. Α. Σιδερής, ομ.καθηγητής καρδιολογίας, dimitris.sideris@gmail.com

Ηπειρωτικός Αγών, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Έχει σαλέψει το μυαλό του. Ακούει φωνές. Και αγανακτεί. “Μου φωνάζει ο γείτονας να κλείσω τα φώτα, γιατί δεν μπορεί να κοιμηθεί. Είναι μέρα μεσημέρι και δεν έχω κανένα φως αναμμένο. Είναι εντελώς παράλογος ο άνθρωπος!”

Στο facebook είδα αναρτημένη τη φωτογραφία (Philip Dragoumis): “Τιροκεφταίς”, παρμένη από κάποια ταβερνούλα. Μα είναι εντελώς παράλογος ο άνθρωπος!

Τιροκεφταις

 

Και, μετά τη θυμηδία που μου προκάλεσε η επιγραφή, άκουσα φωνές: “Άραγε είναι παράλογος αυτός ή το σύστημα γραφής που επιτρέπει τον ίδιο φθόγγο να τον γράφουμε με πολλούς τρόπους;” Το φθόγγο “Η” τον γράφομε ως “Η, ῌ, Ι, Υ, ΕΙ, ΟΙ, ΥΙ”, το “Ε” το γράφομε ως “Ε, ΑΙ”, το “Ο” ως “Ο, Ω”. Και αυτό το σύστημα που ΔΕΝ υπηρετεί πιστά τη γλώσσα που μιλάμε το ονομάζομε ευφημιστικά “ορθογραφία”. Προφανώς, εγώ είμαι ο παράλογος, όχι η ορθογραφία. Εγώ έχω τις ψευδαισθήσεις.  Ή μήπως αντιθέτως;

Μα αυτό το σύστημα γραφής μας παραδόθηκε από τους προγόνους μας! Η εθνική μας ταυτότητα και συνείδηση μας επιβάλλει να το διατηρήσουμε. Είναι έτσι, όμως;

Οι πρόγονοί μας δεν έκαναν ορθογραφικά λάθη. Με εξαίρεση βέβαια τους Μακεδόνες που ήταν αγράμματοι και δεν μας έχουν αφήσει γραπτά μνημεία. Τι να την κάνουν τη γραμματοσύνη; Αυτοί ήταν οι μόνοι Έλληνες που διατηρούσαν μοναρχία. Οι υπόλοιποι είχαν είτε δημοκρατία, κληρώνοντας τους άρχοντές τους, ή ολιγαρχία, εκλέγοντάς τους μεταξύ προεπιλεγμένων υποψηφίων. Στην ολιγαρχία οι άνθρωποι έπρεπε να γνωρίζουν ανάγνωση, για να διαβάζουν τους νόμους. Στη δημοκρατία έπρεπε να γνωρίζουν και γραφή, για να προτείνουν νόμους. Στη μοναρχία δεν χρειαζόταν τίποτε από τα δύο. Αρκούσε να υπακούν στο μονάρχη τους. Νόμος ήταν ο βασιλιάς.

Η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός, ζει όσο επιβιώνει ο λαός που τη μιλάει. Νεκρή π.χ. είναι μια σπουδαία γλώσσα που δεν αλλάζει, μένει εσαεί σταθερή αφότου πέθανε, από τότε που έπαψε να τη μιλάει οποιοσδήποτε: η Λατινική. Η Ελληνική γλώσσα, αντίθετα, είναι ολοζώντανη, δεν έπαψε ποτέ να μιλιέται. Και να αλλάζει. Από τόπο σε τόπο και από χρόνο σε χρόνο. Μόνο ό,τι είναι νεκρό, μούμια, δεν αλλάζει. Στην αρχαιότητα υπήρχαν πλήθος διαλέκτων και σήμερα υπάρχουν πλήθος ντοπιολαλιών. Ούτε τότε ούτε τώρα δυσκολεύονται οι άνθρωποι να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Το περιγράφει λαμπρά ο Δ.Σολωμός. Πώς κατάφερναν οι πρόγονοί μας να είναι όλοι ορθογράφοι; Μα απλούστατα. Η γραφή μας, λέει η μυθολογία, εξελίχθηκε από το μεγάλο Προμηθέα, στον Κάδμο που έφερε το φοινικικό αλφάβητο που τα ονόματα των γραμμάτων του τα διατηρούμε ως σήμερα, ίδια π.χ. με του Εβραϊκού, ως το σημερινό αλφάβητο που εισήγαγε ο Παλαμήδης και κάλυψε απόλυτα τις ανάγκες της γλώσσας μας, ιδίως εισάγοντας φωνήεντα που είναι τα μόνα με Ελληνικά ονόματα: Ε-ψιλόν, Υ-ψιλόν, Ο-μικρόν, Ω-μέγα. Το μεγαλοφυές γνώρισμα του αλφαβήτου του Παλαμήδη ήταν πως κάθε προφερόμενος φθόγγος παριστανόταν γραπτά με ένα γράμμα και κάθε γράμμα διαβαζόταν πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. Πώς να γίνει ορθογραφικό λάθος με αυτό τον κανόνα; Αρκούν οι γνώσεις της 1ης δημοτικού για να είναι όλοι ορθογράφοι. Και ορθογραφία σημαίνει την ορθή απόδοση γραπτά της γλώσσας μας. Καθώς άλλαζε η λαλιά στην αρχαιότητα, διαφοροποιούνταν και η γραφή της. Όταν έπαψε να προφέρεται το Ομηρικό δίγαμμα F (που διατηρήθηκε στην αιολική παραλλαγή της γλώσσας μας) όσοι δεν το πρόφεραν, όπως οι Ίωνες, έπαψαν και να το σημειώνουν. Όταν το “ποιέομεν” άρχισαν να το προφέρουν “ποιούμεν” το έγραψαν “ποιούμεν”. Και αφού οι Λάκωνες, πρόφεραν το ιωνικό “Η” ως “Α”, το έγραψαν “Α”. “Ταν ή επί τας”.

Η παραπάνω λογική επικράτησε όσο υπήρχε δημοκρατία στην Ελλάδα. Στην Αλεξανδρινή εποχή, όταν δημοκρατία δεν υπήρχε πια, η λογική άλλαξε. Τώρα οι εξελληνισμένοι βάρβαροι (Αλεξανδρινοί) έπρεπε να μιλούν Ελληνικά, αλλά δεν χρειαζόταν να γράφουν – εξάλλου έπρεπε να πληρώνουν δασκάλους και το πλήθος των φτωχών δεν είχε να τους πληρώνει. Για πρώτη φορά συναντάμε τάφους παιδιών που στο επιτύμβιο επίγραμμα σημειώνουν “ΠΕΣ”, για το παιδί που ήταν θαμμένο. Κι εμείς σήμερα, όταν από πολύ καιρό το “αίμα” το προφέρομε “έμα”, εξακολουθούμε να το γράφουμε με “ΑΙ”. Ποιος είναι παράλογος; Οι πρόγονοί μας της κλασικής εποχής με τη φωνητική γραφή ή εμείς σήμερα με την παραπλανητική πια ιστορική γραφή;

Μα αυτή είναι ή θέση της συντριπτικής πλειοψηφίας των σύγχρονων Ελλήνων. Παράλογη είναι η φωνητική γραφή! Έγινε μια μικρή έρευνα (Φωνητική γραφή. dimitrissideris.wordpress.com). Σε 4 αποφοίτους του Λυκείου και 6 αποφοίτους ΑΕΙ υπαγορεύθηκε ένα απόσπασμα 236 λέξεων από μια επιφυλλίδα σε Κυριακάτικη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας. Κανένας δεν μπόρεσε να γράψει το κείμενο χωρίς ορθογραφικό λάθος. Το ποσοστό 0/10 που παρατηρήθηκε σημαίνει στατιστικά στο σύνολο των “γραμματισμένων” Ελλήνων με υπερδωδεκαετή εκπαίδευση 0%-24%. Μ΄ άλλα λόγια η παράλογη γραφή, όπως εκείνου που έγραψε “τιροκεφταίς”, υπάρχει σε 76%-100% των μορφωμένων σύγχρονων Ελλήνων.

Εδώ αρχίζει η αναπόδεικτη υπόθεσή μου. Η ανορθογραφία αποτελεί εύχρηστο αποδεικτικό κριτήριο πνευματικής ανεπάρκειας, που σημαίνει ακαταλληλότητα για συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων για το σύνολο. Προφανώς, η ολιγαρχία που μας κυβερνά δεν θέλει με κανένα τρόπο να επανεγκατασταθεί δημοκρατία στην Ελλάδα. Προφανώς, μ΄ αυτό το κριτήριο, πάνω από 76% των μορφωμένων και πολύ περισσότεροι από το σύνολο των ενήλικων Ελλήνων δεν μπορούν να μετέχουν στη λήψη αποφάσεων για το σύνολο των Ελλήνων. Δεν κάνουν για πολίτες! Γι΄ αυτό οι ολιγάρχες αρνούνται με βδελυγμία τη φωνητική γραφή. Και με το κύρος της ηγεμονίας τους παρασύρουν την πλειοψηφία του πλήθους, υποχρεώνοντάς το να υποβληθεί στην τρυφερή, εύπλαστη, ηλικία στην πλύση εγκεφάλου που του επιβάλλεται.

Η διδασκαλία της ανάρμοστης πια για τη σύγχρονη γλώσσα μας ιστορικής γραφής με τον παραλογισμό της, εδραιώνει στο μαθητή την αποδοχή του παραλογισμού. Μαθαίνει το παιδί το λογικό “Β και Α, ΒΑ”. Και συγχρόνως, χωρίς καμιά δικαιολογία, μαθαίνει (και τιμωρείται αν δεν το μάθει) το παράλογο “Α και Ι, Ε” και όχι “ΑΪ”. Το εύπλαστο παιδί του δημοτικού πρέπει να συμμορφώνεται με την ψευδαίσθηση του παραλογισμού!

Η αντίδραση είναι αναμενόμενη, αλλά ασύντακτη, αυθαίρετη, αποκρουστική και ανεπαρκής, με τα γνωστά πια Greeklish. Μόνο πραγματικά μορφωμένοι διανοητές, συγγραφείς και φιλόλογοι, μπορούν να κατευθύνουν σε μια σωστή φωνητική γραφή, όπως εκείνη του μεγάλου δασκάλου Τσιριγώτη-Γιαννιώτη Γιάνη Βηλαρά ή παραλλαγή της. Η τάση αλλαγής υπάρχει, έχοντας αναδείξει την ακαταλληλότητα της υπάρχουσας γραφής. Μένει να αντικατασταθεί από μια λογική, επιστημονική γραπτή απόδοση της διαρκώς εξελισσόμενης Ελληνικής γλώσσας.

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s