ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΤΕΛΟΣ

Δημ. Α. Σιδερής, ομ. καθηγητής καρδιολογίας, dimitris.sideris@gmail.com

Ηπειρωτικός Αγών, 1 Ιουνίου, 2019

 

Σαφές το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών την Κυριακή που πέρασε. Το πρώτο κόμμα απέχει σημαντικά από το δεύτερο. Κάτι μοιάζει να αλλάζει στην Ελλάδα. Βέβαια, δεν ήταν αυτό που λογικά προσδοκούσαμε. “Τι κάνεις;” “Κουκιά σπέρνω!”. Ήταν ευρωεκλογές και περιμέναμε πώς θα συνεισφέρει η Ελλάδα στα τεκταινόμενα στην Ευρώπη. Αντί γι΄ αυτό, δρομολογούνται εθνικές εκλογές.

Ψηφίσαμε ανάλογα με το πώς κάθε κόμμα έχει πρόγραμμα που ταιριάζει με ό,τι καθένας μας ήθελε. Οι εκλογές δεν ήταν εθνικές. Άρα, λογικά, δεν ερωτηθήκαμε για το ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός μας στην επόμενη τετραετία. Αποφασίζαμε για το πώς θέλομε να συμπεριφερθούμε απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ενωμένη Ευρώπη.

Ας αναλογισθούμε λοιπόν ποιο ήταν το πρόγραμμα των κομμάτων μεταξύ των οποίων επιλέξαμε να ψηφίσουμε. Πόση ενοποίηση της Ευρώπης επιθυμούμε και με ποιους όρους; Θέλομε να κάνουμε, με πρότυπο της ΗΠΑ, Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης; Κάθε βήμα προς αυτή την κατεύθυνση σημαίνει εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας στη μείζονα κρατική οντότητα. Με ποιους όρους θα το δεχόμαστε, αν το δεχόμαστε βέβαια; Η μήπως θέλομε περισσότερη εθνική ανεξαρτησία, στο ακραίο πρότυπο του BREXIT; Θυμίζω πως η είσοδος και παραμονή σε μια μεγάλη οντότητα που εξασφαλίζει πλεονεκτήματα έχει μεγάλο κόστος, αλλά η έξοδος από αυτή έχει κατά κανόνα μεγαλύτερο. Αυτή τη στιγμή το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν έχει εξουσία, οι αποφάσεις του έχουν αξιόλογο κύρος, αλλά δεν είναι νόμοι, δεν μπορούν να επιβληθούν με νόμιμη βία. Από την άλλη, η τεχνοκρατική οικονομική όψη της Ενωμένης Ευρώπης στραγγαλίζει τους πολίτες της, ενώ η πολιτική, στερημένη από εξουσία, αδυνατεί να κάνει ο,τιδήποτε άλλο, εκτός από το να υπακούσει στο οικονομικό κατεστημένο. Αναρωτιέμαι, τι λένε τα κόμματά μας για όλα αυτά;
Η υπεργεννητικότητα στο λεγόμενο τρίτο κόσμο, με την υπογεννητικότητα στην Ευρώπη, ιδίως στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με την κλιματική αλλαγή, που αργά και σταθερά ερημώνει όλο και ευρύτερες περιοχές, με εκρήξεις βίας, δημιουργεί ένα μεταναστευτικό κύμα προς την Ευρώπη. Τίποτε δεν σταματά το κύμα. Μπορούμε όμως να λάβουμε κάποια μέτρα για να το τιθασεύσουμε. Για παράδειγμα, κάνομε επιεικέστερους ή αυστηρότερους τους νόμους που επιτρέπουν την ενσωμάτωση. Αν δεν θέλουμε να θαλασσοπνίγονται οι απελπισμένοι, επιτρέπομε σε κάθε πολίτη της ΕΕ να αποκτά πλήρη πολιτικά δικαιώματα στον τόπο της μόνιμης κατοικίας του, όπου κι αν βρίσκεται στην Ευρώπη, χωρίς άλλη διαδικασία. Στους επήλυδες όμως επιτρέπομε να εργάζονται για μας και να πληρώνουν φόρους, αλλά να γίνονται πολίτες συναποφασίζοντας με μας, με όρους, όπως να έχουν γεννηθεί, εκπαιδευθεί και υπηρετήσει τη θητεία τους στη χώρα υποδοχής, με λευκό ποινικό μητρώο. Παράλληλα, ποια είναι η στάση της Ευρώπης απέναντι στα προβλήματα του υπερπληθυσμού στη γη, για τον οποίον πρέπει να ληφθούν μέτρα εκτός Ευρώπης; Ή μήπως το ζήτημα, γι΄ αυτόν ακριβώς το λόγο, δεν μας αφορά; Μας ενδιαφέρει όμως, διότι αυτή είναι βασική αιτία της μετανάστευσης, που, μαζική και ανεξέλεγκτη, είναι ασφαλώς ανεπιθύμητη. Ποια η θέση των κομμάτων μας σχετικά;

Οικονομικά προβλήματα. Για παράδειγμα παρεμπόδιση της φοροαποφυγής πολυεθνικών εταιριών και σχετική διαφάνεια στις καταθέσεις, ώστε να μπορούν να επιβάλλονται ειδικά καθήκοντα στους έχοντες, χωρίς να φθάνουμε σε κοινοκτημοσύνη. Η ιδιοκτησία, όταν δεν οδηγεί σε υπέρμετρη ανισότητα, είναι ισχυρό κίνητρο για εξέλιξη στην αντιμετώπιση ζωτικών αναγκών. Κόμματα, τι λέτε σχετικά;

Πόση ηλεκτρονική εξυπηρέτηση επιθυμούμε; Μπορούμε να σχεδόν μηδενίσουμε τη γραφειοκρατία, κύριο ανάχωμα στην ανάπτυξη, αλλά και στη διαφθορά. Ωστόσο, κατάργηση της γραφειοκρατίας σημαίνει απόλυση εργαζομένων (ή λιγότερες ώρες εργασίας για τον καθένα!) και νόμιμη εισβολή του κράτους στα προσωπικά δεδομένα μας. Βέβαια, είμαστε όλοι φακελωμένοι τόσο από το δικό μας και ξένα κράτη, όσο και από τους οικονομικούς κολοσσούς. Πόση λοιπόν γραφειοκρατία, και μάλιστα πανευρωπαϊκή επιθυμούν τα κόμματά μας;

Με την ψήφο μου δεν έδωσα απάντηση σε κανένα από τα ερωτήματα σαν τα παραπάνω που τίθενται, αλλά κανένα κόμμα δεν μου έδωσε επιλογές. Απάντησα όμως σε ερωτήματα που δεν τέθηκαν. Διάβασα τη μέρα των εκλογών κύριο άρθρο σοβαρής εφημερίδας: “Αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες”. Όσο θυμάμαι, το διακύβευμα σε όλες τις εκλογές, ευρωεκλογές, εθνικές, δημοτικές, περιφερειακές κλπ ήταν πανομοιότυπο, όσο και η δήλωση πως “αυτές οι εκλογές είναι κρίσιμες”. Το μονότονο ερώτημα που τίθενταν σε όλες τις εκλογές, από την εποχή που ενσωματωθήκαμε στον κεντρικό πυρήνα της Ευρώπης ήταν: Να φύγει ο Σημίτης· να φύγει ο Καραμανλής· να φύγει ο Παπανδρέου· να φύγει ο Σαμαράς· να φύγει ο Τσίπρας. Για νάρθει ο εκάστοτε επόμενος. Δεν ήταν τι σκοπεύει να κάνει το κόμμα. Εκτός αν εξαπατούσε. Πάντοτε είτε δεν μας δόθηκαν επιλογές για τα πραγματικά κρίσιμα ερωτήματα στα οποία έπρεπε να απαντήσουμε ή απαντήσαμε σε ερωτήματα που οι εκλογές δεν μπορούσαν να δώσουν απάντηση, όπως, στις ευρωεκλογές, ποιον θέλομε να έχουμε πρωθυπουργό. Πάντοτε “νικήσαμε”, πετύχαμε να φύγει ο προηγούμενος για νάρθει ο επόμενος. Και πάντοτε τίποτε δεν άλλαζε, απλώς οδηγούμαστε στην κατατροφική πορεία στην οποία κατρακυλάμε.

Συμπέρασμα. Να καταργηθεί η δημοκρατία; Όχι βέβαια. Αντίθετα, ελπιδοφόρα λύση θα ήταν να εγκαταστήσουμε δημοκρατία. To καθεστώς μας είναι ολιγαρχία, όχι δημοκρατία. Στη δημοκρατία, οι άρχοντες (βουλευτές και δικαστές) κληρώνονται, στην ολιγαρχία εκλέγονται. Να καταργήσουμε λοιπόν τις εκλογές; Όχι βέβαια. Η αρχή της πλειοψηφίας ισχύει τόσο για τη δημοκρατία όσο και για την ολιγαρχία. Αλλά στη δημοκρατία, η ψήφιση κομμάτων ισχύει μόνο για την εκτελεστική εξουσία, δηλαδή για το από ποιους κρίνομε κατάλληλους να αποτελείται η κυβέρνηση. Ίσως ισχύει και για τις ευρωεκλογές, όπου η γνώση ξένης γλώσσας μοιάζει σήμερα απαραίτητη προϋπόθεση. Οσοδήποτε αδύναμοι και αν είμαστε (10 εκατομμύρια σε ένα σύνολο 500 εκατομμυρίων), μπορούμε πάντοτε να συμβάλλουμε, ώστε το σύστημα αυτό να είναι για μας ανεκτό. Πάντοτε υπάρχει δυνατότητα για συμμαχίες μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης, όπως έγινε κάποτε με τα Μεσογειακά Προγράμματα που θεσπίσθηκαν πριν από μερικές δεκαετίες, χάρη στις ενωμένες προσπάθειες των Μεσογειακών χωρών και έστρεψαν πόρους από τις πλούσιες βόρειες χώρες στις φτωχές του νότου. Εκεί βέβαια σπαταλήθηκαν σε αντιπαραγωγικές διαδικασίες, όπως είναι η εξαγορά ψήφων για τις εθνικές και τις δημοτικές εκλογές. Αλλ΄ αυτό είναι άσχετο.

Σε κάθε πολίτευμα, μοναρχία, ολιγαρχία, δημοκρατία, υπάρχει η καλή και η κακή όψη του. Ας ελπίσουμε πως το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα θα βοηθήσει να αναδειχθεί η καλή όψη της ολιγαρχίας μας. Ήδη τονίσθηκε από σχολιαστές πως το αποτέλεσμα δικαιώνει το σύστημά μας.