Τρίτη άποψη. Άσυλο και βία

Τρίτη Άποψη ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΙΔΕΡΗ*

Δημ. Α. Σιδερής*, dimitris.sideris@gmail.com

ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ συγκεντρωνόταν ανέκαθεν ό,τι πιο ζωντανό έχει η κοινωνία. Είναι οι νέοι με όλη την ορμή της νεότητάς τους. Συγχρόνως, είναι εκείνοι που έχουν περάσει από κάποια κρησάρα, που κατά καιρούς ονομάζεται πανελλήνιες εξετάσεις ή όπως αλλιώς θέλετε, πάντοτε με στοιχεία επιλογής των ικανοτέρων σε κάποιον τομέα τουλάχιστον. Από τα πανεπιστήμια εξέρχονται οι μελλοντικοί ηγέτες σε επιστήμες, τέχνες, πολιτική κλπ. Από την αρχαιότητα, τον καιρό του Πυθαγόρα, μετείχαν σ΄ αυτούς τους νέους τα πιο επαναστατικά ή αναρχικά στοιχεία. Μαθητής στη Σχολή του Πυθαγόρα ο Ίππασος, ανέτρεψε τα θεμέλια του υπέρλαμπρου πνευματικού οικοδομήματος που είχε ανεγείρει ο Μεγάλος Δάσκαλος, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν απεριοδικοί («άρρητοι») αριθμοί. Δολοφονήθηκε!

Οι κλασικοί ρομαντικοί μυθιστοριογράφοι, συμπεριλαμβάνοντας τον V. Hugo, περιγράφουν την αντισυμβατική συμπεριφορά του φοιτητικού κόσμου. Έκταση έλαβαν τα φοιτητικά κινήματα τα τελευταία χρόνια, όπως με τον γαλλικό Μάη του 1968, το ελληνικό Πολυτεχνείο και όχι μόνο.

Κάθε δημιουργική εξέγερση μοιραία εκφυλίζεται. Έτσι έχουμε εδώ και πολλές δεκαετίες την αναστάτωση, που συμβαίνει στα ΑΕΙ, όπου στεγάζονται κάθε είδους παρανομίες, συμπεριλαμβάνοντας ναρκωτικά, μέσα καταστροφής, πραγματικές καταστροφές, όλα μαζί συμβάλλοντας στην υποβάθμιση της παιδείας. Τα έκτροπα καλύπτονται από το «Άσυλο», σύμφωνα με το οποίο δεν μπορεί εύκολα να επέμβει η κρατική κατασταλτική μηχανή μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους, κατάλοιπο της εισόδου των τανκς στο Πολυτεχνείο το 1973. Οι υπεύθυνοι να επιβάλουν τάξη, πρυτάνεις και υπουργός Παιδείας, απεκδύονται από την ευθύνη, φορτώνοντάς την ο ένας στον άλλον.

Υπάρχει άραγε λύση; Τα ΑΕΙ είναι ο κατεξοχήν χώρος όπου διακινούνται ιδέες. Διαφέρουν ποιοτικά από τη στοιχειώδη (υποχρεωτική) και τη μέση εκπαίδευση. Στην υποχρεωτική εκπαίδευση οφείλει να αναπτύσσεται η παιδεία, με στόχους παγκόσμιους και εθνικούς. Στη μέση εκπαίδευση αρχίζει η διαφοροποίηση των στόχων και ο κάθε μαθητής αθροίζει ικανότητες, γνώσεις και τέχνες που θα του είναι χρήσιμες στη ζωή. Η Ανώτατη Παιδεία δεν προσθέτει απλώς ποσοτικά εξειδικευμένες γνώσεις και τέχνες, αλλά και τις παράγει, επιτελώντας όχι μόνο εκπαίδευση, αλλά και έρευνα. Η έρευνα απαιτεί όσο γίνεται πιο μεγάλη ελευθερία, που να επιτρέπει την όσο γίνεται ευρύτερη φαντασία, τιθέμενη κάτω από τον έλεγχο της λογικής. Κάθε περιορισμός αποβαίνει σε βάρος αυτού του σκοπού. Έτσι, σωστά, επιβλήθηκε το «Άσυλο». Για να προστατεύει τα Ανώτατα Ιδρύματα από εξωγενείς επιδράσεις, όπως είναι το κράτος ή, όπου υπάρχει ιδιωτική ανώτατη παιδεία, από τα ιδιοτελή εξωγενή συμφέροντα. Ωστόσο, το άσυλο, επιτρέπει να αναφύονται και εσωτερικοί κίνδυνοι που εμποδίζουν τη διακίνηση των ιδεών, χωρίς να μπορεί κανένας να τους αναχαιτίσει. Υπάρχει άραγε λύση;

Το ανθρώπινο πνεύμα, που διοικεί τον κόσμο, έχει ηλικία πολύ λίγων χιλιάδων ετών, με σαφή σταθμό, την ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής Δημοκρατίας. Η ιστορία της Ζωής στη γη όμως έχει ηλικία εκατομμυρίων ετών. Σ΄ αυτό το διάστημα με ποικίλους τρόπους είχε την ευκαιρία η Ζωή να βρει λύσεις για τα προβλήματά της. Μια από τις επικρατέστερες θεωρίες (δαρβινική άποψη) είναι ότι, για ποικίλους λόγους, συχνά τυχαίους, δε γίνεται ακριβής αντιγραφή των προηγουμένων, αλλά παραλλάσσουν τα παραγόμενα. Από τις παραλλαγές οι περισσότερες είναι θνησιγενείς και καταστρέφονται χωρίς να αφήσουν απογόνους. Κάποιες λίγες, όμως, τυχαίνει να είναι καλύτερα προσαρμοσμένες στο περιβάλλον, επιβιώνουν και αντιγράφονται στους απογόνους. Παρατηρώντας λοιπόν πώς λειτουργεί η Φύση, θα μπορούσαμε ίσως να εμπνευσθούμε ιδέες για το πώς να αντιμετωπίσουμε τα τρέχοντα προβλήματά μας, προσαρμόζοντάς τα ανάλογα.

Στα σχετικά ανώτερα ζωντανά όντα, υπάρχουν τέσσερις ιστοί, ο καλυπτήριος επιθηλιακός, ο κινητήριος μυϊκός, ο συνδετικός ερειστικός και ο νευρικός, που διακινεί σήματα. Να λοιπόν που υπάρχει το αντίστοιχο των Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, το Νευρικό Σύστημα μέσα στο οποίο διακινούνται σήματα και ιδέες. Έχει κι αυτό προβλήματα όπως τα δικά μας ΑΕΙ. Η άμυνα του οργανισμού μας έναντι όλων σχεδόν των απειλών, γίνεται με τον ερειστικό ιστό. Αυτός στερεώνει μηχανικά τα μέλη και τα σπλάγχνα μας και διαθέτει πολύ ενεργά κύτταρα για να προστατεύουν από ξένους εισβολείς. Κύρια ανάμεσά τους είναι τα φαγοκύτταρα, που μόλις εισβάλλει ένας ξένος οργανισμός, τον αναγνωρίζουν, πέφτουν επάνω του και τον καταβροχθίζουν. Η μάχη, που ακολουθεί, μπορεί να είναι επική και τη βιώνουμε με πυρετό και τα υπόλοιπα σημεία της φλεγμονής. Ενόσω ζούμε, αυτά τα κύτταρα, στρατιωτάκια και αστυνόμοι, μας προφυλάσσουν από εισβολείς. Αν αποτύχουν, πεθαίνουμε. Έτσι προστατεύονται όλα τα όργανά μας, εκτός από ένα, το νευρικό μας σύστημα.

Το νευρικό μας σύστημα είναι δομημένο μέσα σε ένα οχυρό κάστρο, το κρανίο και τη σπονδυλική στήλη, που έχει αρκετές γραμμές άμυνας, οστά και μήνιγγες, αλλά επιτρέπει να εισάγονται εκλεκτικά οι απαραίτητες θρεπτικές ουσίες διαμέσου του και να αποβάλλονται τα δηλητηριώδη απόβλητα. Ως προς την άμυνά του από τους ανεπιθύμητους εισβολείς, διαθέτει το δικό του σύστημα. Έχει αμυντικά κύτταρα που δεν κατάγονται από τον ερειστικό (συνδετικό) ιστό, αλλά από τον ίδιο το νευρικό ιστό, τα ειδικά νευρογλοιακά κύτταρα που έχουν φαγοκυτταρικές ικανότητες. Στην προσπάθειά τους να καταστρέψουν εισβολείς, τα κοινά αμυντικά μας κύτταρα, συχνά καταστρέφουν και υγιείς ιστούς, που, μετά την αποδρομή της φλεγμονής, θα αναπλασθούν. Ο νευρικός ιστός, όμως, δεν αναπλάθεται. Τα νευρικά κύτταρά μας γενικά δεν πολλαπλασιάζονται και η ηλικία καθενός είναι ίση με την ηλικία μας. Επομένως, αν η Φύση άφηνε την προστασία του νευρικού ιστού στα κοινά φαγοκύτταρα, θα μπορούσαν να επέλθουν ανεπανόρθωτες βλάβες. Γι’ αυτό υπάρχουν τα εξειδικευμένα νευρογλοιακά κύτταρα, με καταγωγή από τον ίδιο τον νευρικό ιστό. Μόνο όταν αυτά αποτύχουν, θα εισβάλουν τα κοινά φαγοκύτταρα και η περιοχή θα γεμίσει με πύον, πτώματα δηλαδή μικροβίων και κυττάρων του οργανισμού.

Τι μας διδάσκουν όλα αυτά λοιπόν; Πρώτο, η περίφραξη και το άσυλο της περιοχής όπου διακινούνται οι ιδέες είναι απαραίτητα. Δεύτερο, η άμυνα του ασύλου δεν μπορεί να αφεθεί στις γενικές δυνάμεις καταστολής, αστυνομία και στρατό. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να υπάρχει. Τέτοια άμυνα είναι δυνατή, μόνον αν κατάγεται από τα ίδια τα ΑΕΙ. Ένα σώμα ασφάλειας, με προσωπικό επιλεγόμενο από το ΑΕΙ (πρυτανικό συμβούλιο;) και ελεγχόμενο απόλυτα από αυτό, εξασφαλίζει ότι α) κανένας δεν εισέρχεται στο ΑΕΙ, αν δεν είναι μέλος του (διδακτικό, διοικητικό, φοιτητικό προσωπικό) ή δεν έχει την άδεια των αρμόδιων αρχών· και β) καταστέλλει οποιαδήποτε ανωμαλία γεννιέται μέσα στο ίδρυμα, όπως διακίνηση ναρκωτικών αντί ιδεών, και άλλες καταστρεπτικές πράξεις. Μόνο σε κατάρρευση αυτού του συστήματος επιτρέπεται η είσδυση στα ΑΕΙ των κοινών κατασταλτικών δυνάμεων.

2 thoughts on “Τρίτη άποψη. Άσυλο και βία

  1. Ο σωστός άνθρωπος είναι αυτό ακριβώς που περιγράφεις Δημήτριε, να ενεργεί και να δρα σε αρμονία με τη Φύση. Τα πανεπιστήμια πάντως στις ΗΠΑ έχουν τη δική τους αστυνομία Campus Police η οποία είναι εξοπλισμένη και εκπαιδευμένη όπως και η αστυνομία της πόλης, αλλά εδράζεται και έχει δικαιοδοσία μόνο εντός του πανεπιστημιακού χώρου πιστός φύλακας του ιδρύματος.

    Like

  2. γράφεις: “ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ συγκεντρωνόταν ανέκαθεν ό,τι πιο ζωντανό έχει η κοινωνία.” Αυτό με το “ζωντανό” συζητείται. Αυτοί που κάνουν για τα “γράμματα” δεν είναι αναγκαστικά και οι πιο ζωντανοί.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s