Αξιοπιστία

ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ

Κοινή Γνώμη, 15 Απριλίου 2017

 

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΣΙΔΕΡΗ*

dimitris.sideris@gmail.com

 

ΦΡΙΚΗ! Χημικά όπλα. Ο «κακός» ο Άσσαντ τα χρησιμοποίησε εναντίον ποιων; Των πάλι «κακών», όπως τους χαρακτηρίζει, ανταρτών που επιδιώκουν την ανατροπή του και τυχαίνει να είναι, φαίνεται, φανατικοί ισλαμιστές. Κακός εναντίον κακών. Και τα αθώα θύματα, οι άμαχοι. Τα χημικά όπλα, με φονική ικανότητα που πλησιάζει τον πυρηνικό όλεθρο και με κατάλοιπα που θυμίζουν πυρηνική έκρηξη και πολύ πιο εύκολα αποκτώμενα, έχουν απαγορευθεί διεθνώς, ακόμη και κατά κατάφωρα «κακών» εχθρών. Και ήλθε η δίκαιη τιμωρία, ο βομβαρδισμός τους από τους Αμερικανούς με τα Τόμαχωκ, τους ακαταμάχητους πυραύλους. Δίκαια λοιπόν επιδοκίμασε ο περισσότερος κόσμος την αστραπιαία απονομή δικαιοσύνης από τον πρόεδρο Τραμπ. Εκτός από τους Ρώσους βέβαια.

Κάπως έτσι διαμορφώθηκαν τα συναισθήματά μου μόλις πληροφορήθηκα τα αντίστοιχα γεγονότα και ένιωσα να ανεβαίνει η στάθμη της αδρεναλίνης μέσα μου. Κι ύστερα, βαθμιαία άρχισα να σκέφτομαι. Η σκέψη πάντοτε καθυστερεί έναντι του συναισθήματος.

Στην καλύτερη περίπτωση, ο Άσσαντ, που μεγάλο μέρος της χώρας του είχε καταληφθεί από παράνομους αντάρτες, την έχει «ελευθερώσει» σημαντικά. Έχει μείνει μια μικρή περιοχή λοιπόν και αναμενόμενο είναι να θέλει να ξεμπερδεύει και μ’ αυτήν. Για να αποκαταστήσει τη «νόμιμη» δικτατορική κυριαρχία του. Έστω. Αλλά με χημικά όπλα; Που έχουν απαγορευθεί διεθνώς; Και που, υποτίθεται, κανένα κράτος, ούτε η Συρία, επιτρέπεται να διαθέτει; Και, έστω, να σκοτωθούν οι «κακοί εχθροί», αλλά και οι άμαχοι, τα αθώα θύματα; Δεν το χωράει ο νους.

Κι ύστερα έρχονται και άλλες σκέψεις. Πριν από 14 χρόνια έγινε ο (δεύτερος) πόλεμος στο Ιράκ. Αιτία ήταν τα χημικά όπλα του Σαντάμ Χουσεΐν. Ο πόλεμος τερμάτισε τη μισητή δικτατορία του Σαντάμ. Κι εγκατέστησε ένα εμφύλιο πόλεμο που συνεχίζεται ακόμη. Και μιαν ακραία ισλαμιστική απειλή για όλο τον κόσμο. Κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο ποικίλες φωτογραφίες με χαρακτηριστική για τις υπερευαίσθητες ψυχές εκείνη από ένα θαλασσοπούλι πνιγμένο στο πετρέλαιο που είχε πλημμυρίσει την περιοχή του.

Τώρα, ύστερα από μερικά χρόνια, αποδείχθηκε πως η φωτογραφία του πουλιού ήταν παρμένη σε άλλο τόπο και σε άλλο χρόνο. Και χημικά όπλα αποδείχθηκε πως δεν διέθετε ο Σαντάμ Χουσεΐν. Και πως ο πόλεμος ο ολέθριος για τους ντόπιους και για όλο τον κόσμο έγινε για… γιατί έγινε στ’ αλήθεια; Η ανθρωπότητα δεν έχει πάρει ακόμη απάντηση.

Και με τέτοιο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, ανακύπτουν ερωτήματα για το παρόν. Χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά χημικά όπλα στη Συρία; Και, αν ναι, χρησιμοποιήθηκαν από τον Άσσαντ ή μήπως από κάποιους άλλους για να τον ενοχοποιήσουν; Βέβαια, η είδηση φαίνεται να είναι αληθινή κι ο Άσσαντ έχει κάνει έξω φρενών τους Ρώσους. Ο χρήστης τους αξίζει βαρύτατη τιμωρία. Όμως, ποιος όρισε τον κύριο Τραμπ και την Αμερική διεθνή χωροφύλακα για να τιμωρεί τους διεθνείς «κακούς» και να τηρεί έτσι την τάξη; Και γιατί να γίνει τόσο εσπευσμένα; Άσε που οι ακαταμάχητοι Τόμαχωκ αποδείχθηκαν όχι και τόσο ακαταμάχητοι. Πάνω από τους μισούς, λέγεται, δεν έφθασαν στον στόχο τους. Ήταν άσχετες άραγε οι τρομοκρατικές επιθέσεις που ακολούθησαν στην Αίγυπτο;

Η βία για άμυνα είναι πάντοτε επείγουσα, διότι αποκρούει βία που είναι άδικη και παρούσα. Η μη βία για άμυνα δεν αποσοβεί την καταστροφή. Απλά αλλάζει το θύμα. Η βία για τιμωρία όμως δεν είναι ποτέ επείγουσα. Δε σώζει κανέναν. Αν είναι δίκαιη, συμβάλλει στη διατήρηση της τάξης. Αλλά το δίκαιό της απαιτεί χρονοβόρα κρίση και μάλιστα από ανεξάρτητο κριτή. Στα διεθνή θέματα δεν υπάρχει πραγματικά ανεξάρτητος κριτής, αλλά ο ΟΗΕ είναι ο λιγότερο εξαρτημένος και ο περισσότερο αξιόπιστος, εκφράζοντας, σχεδόν ικανοποιητικά τη διεθνή γνώμη. Ναι, μα είναι χρονοβόρες οι διαδικασίες του ΟΗΕ με το Συμβούλιο Ασφαλείας του. Είπαμε ότι επείγουσα είναι η αποτροπή μιας άδικης ενέργειας, όπως η χρήση χημικών όπλων. Μετά την τέλεσή της, είμαι απόλυτα βέβαιος πως οι αθώοι που σκοτώθηκαν άδικα από τα χημικά όπλα (αν, όπως φαίνεται, είναι αλήθεια) δεν θα ευγνωμονούν τον πρόεδρο των ΗΠΑ –γενικά δεν μπορούν πια να ευγνωμονούν κανένα.

Η πίστη έχει κλονισθεί και ο κλονισμός της είναι ανεπανόρθωτος για πάρα πολλά χρόνια, ακόμη και για γενιές ολόκληρες. Ποιος έχει σήμερα εμπιστοσύνη σε όσα λέει ο πρόεδρος των ΗΠΑ ή ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου ή γενικότερα οποιοσδήποτε άλλος παγκόσμιος ηγέτης; Μόνο στην κρίση του πλήθους τελικά, όπως είναι ο ΟΗΕ, έχουμε κάποια εμπιστοσύνη.

Κι όμως ο άνθρωπος έχει ανάγκη να πιστεύει. Ναι, είναι ανώτερο, πνευματικό ζώο, με νου και ελεύθερη βούληση. Και οφείλει, πλατωνικά, να υποτάσσει τα συναισθήματα και τη βούλησή του στη γνώση του. Τη γνώση που τόσο ο Σωκράτης όσο και πολύ αργότερα ο Descarte έστησαν στον θρόνο. Ωστόσο, κακά τα ψέματα, οι άνθρωποι δεν κάνουν τα μεγάλα έργα παρά μόνον αν πιστεύουν. Η γνώση αφήνει πάντοτε μια άλω, έστω μετρημένου, σφάλματος, αμφιβολίας, γύρω από την αλήθεια της, που βρίσκεται εκεί όπου διασταυρώνονται το νοητό με το αισθητό, η υπόθεση με την παρατήρηση, η θεωρία με την εμπειρία. Κι αυτή η άλως απαιτεί πίστη για να συμπληρώσει το αναγκαίο κίνητρο για τα μεγάλα έργα. Ποιος την παρέχει; Υπάρχει όμως κι άλλο επίκαιρο γεγονός αυτή την εβδομάδα.

Ζούμε τη μνήμη του Μεγάλου Γεγονότος που καθόρισε πριν 2000 χρόνια την ιστορία. Πίστεψε στον εαυτό Του με τρόπο απόλυτο. Κήρυξε την ισότητα των ανθρώπων μπροστά στον Πατέρα, ανεξάρτητα αν αυτοί είναι άνδρες ή γυναίκες, ελεύθεροι ή δούλοι. Και μας δίδαξε την αγάπη, την αγάπη του πλησίον ως εαυτόν. Και την αγάπη ακόμη και των εχθρών μας. Και μας έστειλε το μήνυμα για την ειρήνη. Γιατί όμως να τον πιστέψουμε; Διότι, μπροστά στο όραμά του, θυσίασε κάθε αισθητή, σωματική, ανάγκη, τον εαυτό του, ενώ μπορούσε να έχει διαφύγει. Ακόμη και στο δύσπιστο που αμφιβάλλει αν πραγματικά αναστήθηκε ο Ιησούς –και υπάρχουν πολλοί Θωμάδες, μια και πολλοί, λέγεται, είδαν και άκουσαν τον αναστημένο Χριστό, αλλά κανένας δεν τον άγγιξε– ακόμη λοιπόν κι αν κάποιος αμφιβάλλει για την ανάστασή Του, τον πιστεύουμε για τη θυσία Του. Δε λείπουν τελείως, αλλά είναι πολύ σπάνια τα πρόσωπα που για το όραμά τους δέχονται να θυσιασθούν, ενώ μπορούν να διαφύγουν. Ο Έλληνας Σωκράτης ήταν ένας από αυτούς.

Καθόμαστε σφιγμένοι, τρομαγμένοι, και ανίκανοι να κάνουμε οτιδήποτε μπροστά στα δικά μας και τα διεθνή αδιέξοδα. Ας σταθούμε αυτές τις ιερές μέρες με περισσότερη κατάνυξη κι ας ενωθούμε με τα πάθη και την Ανάσταση του Σωτήρα.

 

* Ο κ. Δημ. Α. Σιδερής είναι

ομ. καθηγητής καρδιολογίας

 

One thought on “Αξιοπιστία

  1. Συγχαρητήρια εκπληκτική ανάλυση.
    Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έκανε την κολοτούμπα του σε μόλις τρεις μήνες, ενώ ο δικός μας εδώ τον ξεπέρασε και κράτησε έξι μήνες. Είναι μεγάλη ντροπή για μια χώρα όπως οι ΗΠΑ της οποίας το σύνταγμα ξεκινά “We the people …” να πέφτει σε ένα τόσο χαμηλό επίπεδο. Όσο για τον πρόεδρο, που τόσες και τόσες ελπίδες έδωσε η εκλογή του για παγκόσμια ειρήνη, είναι ο τέλειος ευτελισμός του ανθρώπινου είδους.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s