ΚΛΙΝΤΟΝ Ή ΤΡΑΜΠ;

%ce%ba%ce%bb%ce%af%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ae-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%80

01 Νοεμβρίου 2016

Αστείος ο τίτλος. Δεν ψηφίζω στην Αμερική ούτε κι οι αναγνώστες μου. Δεν είμαι πολιτικός. Ό,τι γράψω είναι παρακινδυνευμένο, σα να κουβεντιάζω παίζοντας τάβλι στο καφενείο. Ωστόσο, οι αλλαγές στην ηγεσία των ισχυρών μπορεί να έχουν σημαντική επίδραση πάνω σε όλο τον κόσμο – και πάνω μας. Εμείς δεν μπορούμε να τις επηρεάσουμε. Μπορούμε όμως, κάπως, να προετοιμαστούμε για το πώς θα αντιμετωπίσουμε τις όποιες επιπτώσεις σε μας. Εδώ θα συγκρίνω δυο αντίθετα δόγματα που φαίνονται να συγκρούονται σ΄ αυτές τις εκλογές των ΗΠΑ, ακόμη κι αν, λόγω άγνοιάς μου, δεν ισχύουν τα γεγονότα ακριβώς όπως τα αναφέρω.

Η πολιτική του μεγαλοεπιχειρηματία Τραμπ είναι αφοπλιστικά απλή και σαφής. Η Αμερική για την Αμερική, έλεγε πριν από 200 χρόνια ο Μονρόε. Κι ο Τραμπ θα θωρακίσει τις ΗΠΑ από κάθε απειλή. Σκοπός του είναι να εμποδίσει την είσοδο σε κάθε, κατ΄ αρχήν, ύποπτο, κυρίως Μουσουλμάνο και Μεξικανό, και να διώξει από τις ΗΠΑ κάθε κατ΄ αρχήν ύποπτο. Δεν χρειάζεται να έχει κάνει κάτι ο άνθρωπος. Αρκεί να ανήκει σε μια ομάδα ατόμων μέσα στην οποίαν υπάρχουν κάποιοι που έχουν ενεργήσει σε βάρος της Αμερικής. Θα χτίσει, λέει, τείχος μεταξύ Μεξικού και Αμερικής και μάλιστα με έξοδα των Μεξικανών. Αυτό είναι το πρώτο σκέλος της πολιτικής του. Το δεύτερο είναι εξίσου απλό στη σύλληψή του. Στη διεθνή κονίστρα γίγαντες είναι, μικρότεροι, η Ρωσία και η Κίνα. Με εξασφαλισμένη την Αμερική, σχεδόν τα έχει βρει, λέγεται, μ΄ αυτούς και θα μοιράσει μαζί τους την Υφήλιο. Έτσι αποφεύγεται ο κίνδυνος ενός παγκόσμιου πολέμου που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος για τον κόσμο ολόκληρο, ενώ η Αμερική παραμένει πλανητάρχης, έστω με δυο ήσσονες συνεταίρους. Η υφήλιος υπόδουλη. Το τίμημα; Ρατσισμός με όλες τις συνέπειες. Θα πληρώσουν μαζί αθώοι και ένοχοι. Κοντά στα ξερά καίγονται και χλωρά. Θυσία κάθε κοινωνικής πρόνοιας. Και υγείας. Οι γέροι, άρρωστοι και ανήμποροι, είναι βάρος στην κοινωνία και δεν προσφέρουν τίποτε. Ας μας αδειάζουν τη γωνιά. Έτσι, χωρίς το φόβο του παγκόσμιου πολέμου και απαλλαγμένοι από το βαρίδι των αδυνάτων, θα ζήσουμε (ποιοι;) καλύτερα. Η πολιτική των ισχυρών. Διαίρεση του κόσμου μεταξύ Ισπανών και Πορτογάλων. Ιερή συμμαχία τον καιρό της Ελληνικής επανάστασης. Συμφωνία της Γιάλτας, χωρίς τις ιδιοφυΐες των Μέτερνιχ και Τσόρτσιλ.

Η Κλίντον υποστηρίζει τα κοινωνικά μέτρα. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία ενός εθνικού συστήματος υγείας για όλους τους Αμερικανούς, έστω κι αν δεν πέτυχε ο Ομπάμα να το εφαρμόσει όπως θα το ήθελαν αυτός και η Χίλαρυ. Η πολιτική της είναι λιγότερο ρατσιστική ή προκατειλημμένη από του αντιπάλου της, χωρίς, όμως, λέγεται, να είναι άψογη η συμπεριφορά της. Στην εξωτερική πολιτική είναι αμείλικτη. Χωρίς επιτυχίες. Η Αμερική δεν εξασφαλίζεται αν εμποδίσουμε τους τρομοκράτες να εισδύσουν, αλλά αν πάμε στην πατρίδα τους και τους εξουδετερώσουμε. Έστω στηρίζοντας αντίπαλους τρομοκράτες. Όπως έκανε ο Μπους (ανεπιτυχώς, επικαλούμενος ψεύδη), αλλά και ο Ομπάμα, για Μπιν Λάντεν και τώρα Συρία. Ο φόβος των Ρώσων και Κινέζων δεν φαίνεται να την αναχαιτίζει. Η αποφασιστικότητά της, προσπαθεί να δείξει, είναι δεδομένη.

Σα να βρίσκονται αντιμέτωποι αυτή τη στιγμή στην Αμερική η κυνική, αλλά «ρεαλιστική», πολιτική του απομονωτισμού, με τη «δίκαιη» και εξίσου επικίνδυνη πολιτική της παγκοσμιοποίησης. Η διαφθορά δεν λείπει από κανένα στρατόπεδο. Η παλιαθρωπιά εναντίον της σαπίλας, όμως, που λένε κάποιοι, είναι σαφώς υπερβολή.

Μετά την ένδοξη ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο πρωτεργάτης της Θεμιστοκλής ζήτησε από τους Αθηναίους να εφαρμόσει ένα σχέδιο που θα έκανε την Αθήνα μοναδική ηγέτιδα δύναμη, αλλά, για να επιτύχει, δεν μπορούσε να τους το αποκαλύψει. Οι Αθηναίοι δίστασαν. Η εκκλησία του δήμου μαγκώθηκε. Βρήκε σώφρονα συμβιβαστική λύση. Μπροστά στο δίλημμα, «ή με εμπιστεύεστε εν λευκώ, ή το μεγαλεπήβολο σχέδιό μου αποτυγχάνει», του ζήτησαν να το εμπιστευθεί στον κυριότερο αντίπαλό του, το «δίκαιο» Αριστείδη. Αν εκείνος το ενέκρινε, θα συμφωνούσαν. Ο Θεμιστοκλής του εξήγησε το σχέδιό του κι εκείνος είπε στους Αθηναίους ότι το σχέδιο ήταν μεγαλοφυές και πραγματικά θα έκανε την Αθήνα ηγέτιδα όλων των Ελληνικών πόλεων, όλου του γνωστού τότε πολιτισμένου κόσμου. Αλλά θα έμενε στην Αθήνα το όνειδος ως τη συντέλεια του αιώνα. Οι Αθηναίοι δεν δέχτηκαν την πρόταση του Θεμιστοκλή, που το σχέδιό του ήταν πολύ απλό. Καθώς ήταν συγκεντρωμένος όλος ο στόλος των Ελλήνων πανηγυρίζοντας τη νίκη τους πάνω στους Πέρσες, να πάνε και να τον κάψουν. Έτσι, μόνος στόλος θα έμενε στον κόσμο ο Αθηναϊκός: Η κυνική θέση των ισχυρών. Εξίσου κυνικός, ρεαλιστικός, αλλά σώφρων, ήταν ο Οκταβιανός Αύγουστος. Μετά τη νίκη του εναντίον των αντιπάλων του, γλεντούσε σε ένα πλοίο με τους συμμάχους του. Ένας άνθρωπός του τον πλησίασε και του πρότεινε, καθώς όλοι ήταν μεθυσμένοι, να λύσει τους κάβους, να ανοιχτούν στο πέλαγος και να τους πετάξει τροφή στα ψάρια. Ο Αύγουστος θαύμασε το σχέδιο και απάντησε πως η μεγαλοφυΐα δεν ζητά την άδεια πριν εφαρμόσει το σχέδιό της, αλλά τον έπαινο μετά. Δεν συναίνεσε.

Στα παραπάνω, η σοφία ενός ηγέτη, του Αυγούστου, ή του λαού, των Αθηναίων, επέλεξε την εντιμότητα μάλλον παρά το προφανές πρόσκαιρο όφελος από το κυνικό σχέδιο. Ο κόσμος μοιάζει να πολώνεται αυτή τη στιγμή. Πουθενά δεν έχει την εξουσία ο λαός για να στηριχτεί κανείς στη σοφή απόφαση του συνόλου των πολιτών. Κι ούτε φαίνεται να έχει ανακύψει σοφός ηγέτης με παγκόσμια ακτινοβολία. Οι διεθνείς προσωπικότητες, ισχυρές, πολλές φορές σκληρές, ανένδοτες, αλλά με σωφροσύνη και με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, σπανίζουν. Η έντιμη στάση ορίζεται συχνά εκ των υστέρων, καθώς ο πολιτικός φθάνει μερικές φορές στο σημείο να πρέπει να επιλέξει τη λιγότερο κακή από τις κακές επιλογές που έχει. Θα βλάψει, αλλά λιγότερο παρά αν επέλεγε την εναλλακτική λύση. Κι αυτό μόνον η Ιστορία μπορεί να του το αναγνωρίσει, αν δικαιωθεί. Είναι βέβαιο πως θα κατηγορηθεί, διότι έβλαψε. Σαν το γιατρό που επιλέγει για τον βαρύτατα άρρωστό του μια δραστική θεραπεία με την οποίαν υπάρχουν κάποιες ελπίδες, μολονότι οι πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες προβλέπονται σοβαρές. Και στην περίπτωση του πολιτικού και του γιατρού, έχει σημασία να υπάρχει η επαφή με τον ενδιαφερόμενο, το λαό ή τον άρρωστο και η συναίνεσή του.

Περιμένομε τα αποτελέσματα των Αμερικανικών εκλογών. Κανένας υποψήφιος δεν φαίνεται να είναι Ο Σοφός Ηγέτης. Θα δούμε. Κι ας προετοιμαζόμαστε.

Δημ. Α. Σιδερής, Koinignomi 01.11.16

4 thoughts on “ΚΛΙΝΤΟΝ Ή ΤΡΑΜΠ;

  1. Πολύ ωραίο και σοφά ισορροπημένη ανάλυση. Και τα ιστορικά παραδείγματα ευφυώς επιλεγμένα.
    Εύγε στον συγγραφέα.

    Like

  2. Η πολιτικές των ΗΠΑ επηρεάζονται σημαντικά από τα λεγόμενα “λόμπυ” πίσω από τα οποία κρύβονται κολοσσιαία οικονομικά συμφέροντα, όπως είναι τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής. Από το άλλο μέρος ο λαός, δέχεται μια απίστευτης εμβέλειας προπαγάνδα από τα ΜΜΕ και τις ΜΚΟ, που λησμονεί ότι το σύνταγμα των ΗΠΑ αρχίζει με την έκφραση “We the people – Εμείς ο λαός”. Έτσι ενώ έχει το προνόμιο η επίσημη εκλογική διαδικασία να ξεκινά από τις γειτονιές και να δίνει τη δυνατότητα προώθησης για την προεδρία, για το κογκρέσο και για τη γερουσία της ομοσπονδίας ατόμων με προσόντα από τα σπλάχνα της λαϊκής βάσης, εν τούτοις το πλείστον επικρατούν εκείνοι που στηρίζονται καλύτερα οικονομικά, και εδώ σπουδαίο ρόλο παίζει η προπαγάνδα των ΜΜΕ και ΜΚΟ. Σχετικά τώρα με τους δύο υποψηφίους η ειδοποιός διαφορά δεν έχει να κάνει με το ρατσισμό, το τείχος, ή παρόμοιες λεπτομέρειες, που ασχολείται η επικαιρότητα, αλλά με το μέχρι τούδε έργο του κάθε υποψηφίου. Ο Τράμπ είναι ένας πετυχημένος επιχειρηματίας και ισχυρίζεται ότι αν εκλεγεί θα κάνει και τις ΗΠΑ μια πετυχημένη χώρα. Η Χίλαρι όπως, αγαπητέ Δημήτρη αναφέρεις, έχει αποτύχει σε κάθε ενέργεια που επιχείρησε και υποστηρίζει ότι θα συνεχίσει τις αποτυχίες διότι προφανώς έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των “λόμπυ”. Το τι θα κάνει ο Τράμπ, αν εκλεγεί, δεν είναι σίγουρο και θα είναι πολύ δύσκολο να πάει αντίθετα με τα συμφέροντα των “λόμπυ”.

    Like

  3. Προσωπικά, πριν ένα-δυο (;) αμερικανικές εκλογές κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι εκλογές των ΗΠΑ έχουν για μάς μεγαλύτερη σημασία από τις εθνικές μας εκλογές…

    Like

  4. Αγαπητέ Γιάννη, κάπως έτσι είναι γιατί οι Ρεπουμπλικάνοι που κλίνουν προς τα δεξιά επιθυμούν κεντροδεξιά κυβέρνηση στην Ελλάδα, ενώ οι Δημοκρατικοί που κλίνουν προς τα αριστερά θέλουν κεντροαριστερή κυβέρνηση. Πολλές φορές το πετυχαίνουν (αν θυμάσαι τις δηλώσεις Warren Christopher 1993) γιατί τα “λόμπυ” τους επηρεάζουν και εδώ τα ΜΜΕ και τις ΜΚΟ.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s